Toen het afscheid kwam
Toen het afscheid kwam…wat moest ik dan doen?
Er is nu een stilte
waar vroeger zachte pootjes liepen.
Een lege plek
aan het voeteneind van mijn bed.
De riem hangt nog steeds op zijn plaats…
maar zonder die gretige rukjes.
Geen vrolijk geblaf meer,
geen warme, vertrouwde knuffels.
Ik wist dat deze dag ooit zou komen.
Ze zeiden: “Houd zielsveel van ze, want de tijd vliegt.”
Maar niemand vertelt je
hoe je je hart moet voorbereiden
op het afscheid…
Hoe neem je afscheid
van je dierbaarste vriend?
De laatste adem kwam
zacht… bijna als een fluistering.
Een breekbaar “ga maar…”
terwijl alles in mij riep
blijf nog even…
Maar wat moest ik doen
toen het afscheid kwam…
en je meenam?
Moet ik de pijn verstoppen,
doen alsof het gaat?
Of naar de sterren roepen
omdat ze je tijd met mij hebben gestolen?
Moet ik je mandje opruimen,
je speelgoed wegleggen?
Of me vastklampen
aan alles wat nog naar jou voelt?
Misschien is verdriet
gewoon liefde
zonder een plek om naartoe te gaan…
Een stille schreeuw,
rauw en teder tegelijk.
Dus ik draag jou met me mee,
in het gemis,
in elke traan,
in elke herinnering.
Want liefde zoals de onze…
die eindigt nooit.
Tot we elkaar weerzien, mijn liefste…
—
Vrij vertaald naar een tekst van Rainbow Bridge Society

Reacties
Een reactie posten