Jouw tastbare plekje


 Jouw tastbare plekje

Je bent nu gevangen in dit mooie, kleine beeld,
de herinnering aan de jaren die we hebben gedeeld.
Geen deken meer waar je diep onder kruipt,
geen zacht getrippel dat door de kamer sluipt.
Maar als ik naar je urn kijk en een traan laat gaan,
denk ik aan hoe jij de allerlaatste keer bent opgestaan.
Om mijn verdriet te troosten, zo dapper en intens,
jij was zoveel meer dan een huisdier, mijn mooiste wens.
In dit tastbare monumentje bewaar ik jouw bestaan,
ik zal je hier koesteren en nooit meer laten gaan.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster