De leegte van de routine

 De leegte van de routine

Ik loop door het huis en ik zoek naar jouw blik,
maar de enige die hier ademt, dat ben ik.
Ik mis het geluid van je nageltjes op het hout,
het besef dat er niemand meer op mijn thuiskomst wacht.

Twaalf jaar en acht maanden was jij er altijd,
en nu ben ik die vertrouwde aanwezigheid kwijt.
Bij elke stap die ik zet, voel ik de pijn,
van de plek waar jij nu zo vreselijk hard hoort te zijn.

Ik mis je als ik opsta, ik mis je in de nacht,
ik mis de onvoorwaardelijke liefde die jij bracht.
Het gemis is een schaduw die niet van mij wijkt,
omdat mijn hart nog steeds naar jouw kleine lijfje reikt.