Soms verandert de wereld op een dag

 Soms verandert de wereld op een dag…

maar ziet niemand anders het.
Alles ging gewoon door.
Mensen bleven praten.
De zon kwam nog steeds op
alsof er niets veranderd was.
Maar vanbinnen…
was alles verschoven.
Jouw afwezigheid
liet niet alleen een leegte achter...
het kantelde mijn hele wereld.
Het huis klinkt anders nu.
Te stil op plekken
die ooit gevuld waren met jou.
Soms loop ik een kamer binnen
en verwacht ik nog steeds
dat jij daar bent.
Dat ik je zal horen.
Je zal zien.
En wanneer dat niet gebeurt…
voelt het alsof de wereld
even opnieuw onder mijn voeten wegschuift.
Dat is het stuk
waar niemand je op voorbereidt.
Niet alleen jou verliezen…
maar ook het leven verliezen
zoals het ooit voelde
met jou erin.
Je zat verweven in alles.
In elke gewoonte.
In elk klein moment
dat vroeger zo vanzelfsprekend was.
En nu moet alles verder
zonder die draad.
Maar langzaam…
op een manier die ik nooit had verwacht…
begint er iets te verzachten.
Niet omdat jij weg bent.
Maar omdat jouw liefde gebleven is.
Ze ligt nog steeds
in de stille momenten.
In herinneringen.
In alles wat je achterliet.
En soms…
wanneer het licht precies goed valt…
voelt het bijna weer
een beetje vertrouwd.
Niet hetzelfde.
Nooit meer hetzelfde.
Maar gedragen
door een liefde
die nooit echt is weggegaan.
Ik mis je
in elke hoek van mijn wereld.
Maar ik leer leven
in deze nieuwe vorm van het leven…
met jou nog altijd
in alles wat ik voel.