Als je iemand verliest.

 Als je iemand verliest....

Ga je niet meer terug naar normaal.....

Want je normaal is voorbij.

Je kunt niet meer terug.....

En vooruit gaan voelt alsof er een gewicht op je drukt.

Dus je hangt in de lucht, te zweven....

Nadat iedereen terug zijn dagelijkse routines hebben opgenomen.... ze gaan terug naar wat voor hen "normaal is"....
Denkend dat jij weer normaal zou moeten zijn, Inmiddels. Maar ....jij ....

Nog steeds zwevend in de lucht.

Nooit meer NORMAAL. ANDERS. VERANDERD

Zelfs na verloop van tijd is de wond er nog steeds. Een korstje vormt zich over dat diepe gat in je hart. Het houdt het bij elkaar. Een deel van de pijn verdringend.....
Maar je kunt het altijd voelen.
Het is er altijd.

Het korstje dat eraf scheurt tijdens speciale gelegenheden. ....
En soms wanneer je het het minst verwacht. ...
Zoals midden in gangpad 3 in de supermarkt.
De pijn laten ontsnappen. En je dan opeens ben je terug bij de dag dat je afscheid moest nemen.

En zo gaat het maar door. Steeds opnieuw. Dit is verdriet. Nooit meer normaal.
Hoe zou het ooit kunnen zijn? Het leven is voorgoed veranderd. Het is nu "een andere normaal".

En dat is ook zo. Je hebt jarenlang een hechte band opgebouwd. Herinneringen, inside jokes en dierbare momenten.
En in ƩƩn seconde werd die je ontnomen. Hoe kan iemand verwachten dat het leven ooit nog hetzelfde zal zijn?

Terug naar normaal. Onveranderd.....

Verwacht dit nooit van jezelf. Dit is jouw andere normaal....
Het is okƩ dat je veranderd bent. Want hoe kon je dat niet? Dat gat is een constante.....
Zelfs als er wat tijd overheen gaat om de pijn te verdoezelen. Het is er altijd. En het blijft er voor altijd. Dit verandert iedereen.

Wanneer het hun tijd is om het te ervaren. En dat zal iedereen doen. Ooit zullen ze het begrijpen....

Blijf dus stappen zetten naar je nieuwe, andere normaal.
Het zal nooit makkelijk zijn. Het zal nooit meer zijn zoals het was. Maar je hield zoveel van iemand in dit leven.

En als diegene er niet meer is, ben je voorgoed veranderd. Want hoe kon je dat niet zijn?

En dit is normaal. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster