Als rouw je moe maakt

  Als rouw je moe maakt 

Misschien moet iemand dit vandaag horen…
maar rouwen om je dier kan je zó intens moe maken.
Niet het soort moe zijn dat verdwijnt na een dutje
of een extra kop koffie.
Ik bedoel die diepe, zware vermoeidheid
die in je botten lijkt te zitten.
De vermoeidheid van een hart
dat voortdurend herinneringen herbeleeft.
Van een hoofd dat blijft zoeken naar het moment
waarop alles nog wél goed was.
Mensen zeggen soms:
“Probeer wat te rusten.”
Maar hoe rust je
als je gedachten blijven doorgaan?
Als je ’s nachts wakker ligt
met het lege mandje in je hoofd
en de stilte die te luid is geworden?
Rouw vraagt energie.
Meer dan we beseffen.
Je brein probeert te begrijpen
waarom dat vertrouwde geluid er niet meer is.
Waarom er geen pootjes meer over de vloer tikken.
Waarom je automatisch nog steeds
naar die plek kijkt waar hij of zij altijd lag.
Dat is geen luiheid.
Dat is verlies verwerken.
Soms is opstaan al een overwinning.
Soms is eten maken een prestatie.
Soms is “de dag doorkomen” al meer dan genoeg.
Maar in een wereld die productiviteit eist,
voelt rouw al snel als falen.
Alsof je méér zou moeten doen.
Sterker zou moeten zijn.
Sneller zou moeten herstellen.
Lieve jij…
je bent niet zwak.
Je bent niet dramatisch.
Je bent niet lui.
Je bent aan het rouwen.
En dat is emotioneel zwaar werk. Dat is rouwarbeid.
Onzichtbaar werk.
Werk waar geen applaus voor komt
en geen eindstreep aan verbonden is.
Dus ja…
natuurlijk ben je moe.
Je hart voelt alles.
En dat kost kracht.
Gun jezelf rustige, trage dagen.
Messy haar.
Een afgezegde afspraak.
Een extra moment op de bank.
Rust is geen opgeven.
Het is herstellen.

Als je vandaag niets anders deed dan ademen
en je gemis dragen ....
dan was dat meer dan genoeg.