Ik ben een reiziger

 Ik ben een reiziger. Geen toerist in de wereld, maar een pelgrim van binnen.

Ik slaap waar de grond warm is, eet wat het leven mij geeft,
en mijn lichaam…
Mijn lichaam is mijn dagboek.
Mijn heilig boek.
Mijn drager van waarheid.

Sommigen dragen hun geloof in een ketting.
Ik draag het in littekens die ik zelf koos.
In inkt die spreekt waar woorden tekortschieten.
In zilver en staal, bewust aangebracht —
niet om te choqueren,
maar om te herinneren.

Elke tatoeage op mijn huid is een verhaal.
Een initiatie.
Geen decoratie, maar een zegel.
Toen ik die lijn liet zetten op mijn rug,
was dat geen versiering —
dat was een moment van overgave.
Een grens die ik overschreed.
Een pijn die ik omarmde
omdat ik wist:
"Wat ik voel, is echt. En wat echt is, is heilig."

En ja, ik draag piercings.
In mijn oor, in mijn neus, soms waar niemand ze ziet.
Ze zijn geen mode.
Ze zijn belofte.
Tegenover het leven, tegenover mezelf.
Elke keer als het metaal mijn huid raakte,
voelde ik: ik ben thuis.
In dit lijf. In dit moment. In deze adem.

Ik ben een vakir.
Ik heb geen dogma nodig om mij te herinneren aan de Ene.
Ik voel het in het naaldje dat tintelt.
In de geur van ijzer.
In de stilte ná de handeling —
wanneer ik weer even één ben met de Bron.

Voor mij is dit mijn gebed:
de bewuste aanraking.
De rituele versiering.
Het eren van mijn lichaam als een tempel,
maar geen tempel die je niet mag aanraken —
een tempel die leeft, beweegt, geneest,
en haar geschiedenis toont, zonder schaamte.


Laat anderen hun weg gaan,
ik veroordeel niemand.
Maar voor mij…
zijn mijn tattoo’s mijn mantra’s,
mijn piercings mijn gebedsvlaggen,
en mijn huid mijn open boek.

Niet omdat ik wil opvallen.
Maar omdat ik niet langer wil verdwijnen.

— Ik ben wie ik ben.
— Ik ben aanwezig.
— Ik ben heilig.