De Berg van Inzicht

 De Berg van Inzicht

Er was een dag waarop de Leraar drie van zijn vrienden vroeg om met Hem mee te gaan, hogerop – letterlijk en figuurlijk. Hij nam hen mee de berg op, weg van de drukte, weg van de wereld, om te bidden, om stil te worden, om dichterbij iets groters te komen.

Terwijl Hij daar bad, gebeurde er iets wat woorden te boven ging: Zijn gezicht straalde als licht, zijn kleding werd witter dan wit, en plots stonden daar twee oude wijzen aan zijn zijde. Het waren zielen uit een ander tijdperk – boodschappers van wet en profetie – die met Hem spraken over wat zou komen: een moeilijke weg die Hij vrijwillig zou gaan, voor het grotere goed van de wereld.

Zijn vrienden, eerst nog slaperig en traag, werden wakker – letterlijk en geestelijk. Ze zagen zijn ware aard. Niet alleen de man die ze kenden, die moe kon zijn, honger kon hebben en lachen als zij. Maar ook Iemand die ver boven hen uitstak – een stralende ziel, verbonden met het Goddelijke zelf.

Petrus – zoals altijd de eerste die sprak – stamelde iets over tenten bouwen, over dit moment vasthouden. Maar sommige ervaringen kun je niet vangen in structuren of woorden. Ze zijn er om gevoeld te worden.

En toen, als om de stilte te vullen met eeuwige waarheid, klonk er een stem uit een wolk:

> "Dit is Mijn geliefde Zoon. Luister naar Hem."

En opeens… was alles weer zoals daarvoor. Alleen Jezus bleef. Geen stemmen meer, geen visioenen. Alleen stilte. En verwondering.

---

Wat betekent dit voor ons?

In ieder mensenleven zijn er momenten waarop alles even lijkt open te breken – waar het gewone het heilige raakt, waar je de vonk van iets groters voelt. Dat kan gebeuren in stilte, in gebed, in natuur, in verdriet of verwondering. Je ziet dan iemand – of jezelf – in een ander licht. Je begrijpt: er is méér.

Soms lijkt God ver weg. Soms zie je alleen de uiterlijke vorm: een mens, een gebaar, een kruimel hoop. Maar diep daarachter schuilt een straling die alles omvat. Dezelfde mens die lijdt, is ook de mens die overwint. Dezelfde ziel die huilt, draagt ook een goddelijk licht.

Jezus wilde zijn vrienden voorbereiden – niet met theorie, maar met ervaring. Hij toonde hen Zijn glorie vóór de beproeving. Zodat ze zouden begrijpen: alles wat komt, gebeurt niet uit zwakte, maar uit liefde. Niet omdat Hij moest, maar omdat Hij wilde – uit vrije wil, voor het leven van velen.

---

Voor iedereen, overal

Dit verhaal is universeel. Want ook wij kennen mensen van vlees en bloed, maar vergeten soms dat ieder van ons een ziel draagt. Dat er Licht leeft in elk mens. Dat achter het gewone het goddelijke schuilt.

> En soms, als je stil genoeg bent, als je even met Hem “de berg opgaat”, zie je het zelf: de glans achter het gezicht, het licht achter de woorden, de roep om te luisteren – écht te luisteren.

Niet alleen naar wat er wordt gezegd. Maar naar wat liefde zegt, wat wijsheid fluistert, wat jouw eigen hart bevestigt:

"Wees niet bang. Luister. Ik ben het."