Eén in het Geheel

 

 Eén in het Geheel 

Wanneer wij het geheel als één zien,
worden wij zelf één.
Want verdeeldheid ontstaat pas
wanneer we vergeten dat alles
uit dezelfde Bron stroomt.

De adem die jij inademt,
was ooit de adem van een ander.
Het licht dat jou verwarmt,
raakt ook de ander aan.
En de traan die jij weent,
spreekt een taal die ieder hart herkent,
ongeacht kleur, geloof of naam.

In de heilige geschriften wordt steeds opnieuw
gewezen op het mysterie van eenheid.
Dat wat boven is, is als dat wat beneden is.
Dat wat in jou leeft,
leeft ook in de ander.
Niet als kopie,
maar als spiegel.

Wanneer wij elkaar werkelijk zien,
niet met de ogen van oordeel,
maar met het innerlijke oog van verbondenheid,
dan verdwijnt de grens tussen ik en jij.
Dan wordt liefde geen wens meer,
maar een feit.

Want liefde is de brug
tussen het tijdelijke en het eeuwige.
Tussen de stilte van de bergen
en het geroezemoes van de markt.
Tussen wie je nu bent
en wie je al was vóór je naam werd uitgesproken.

De weg naar vrede,
is niet een weg naar buiten,
maar een herinnering naar binnen:
Wij zijn nooit afgescheiden geweest.
Alleen vergeten.

Maar als we het geheel weer zien…
als één adem, één lichaam, één licht —
dan vallen de muren.
Dan keert het hart terug.
En dan worden wij zelf… één.


“In de stroom van het ene,
vind je rust.
Want wie zich herinnert dat alles één is,
heeft niets meer te bewijzen —
alleen nog lief te hebben.”