En dan, een sluier

 En dan, een sluier

die de avondrust plooit
om mijn schouders
zon zendt haar laatste
gouden stille streling
de wereld wordt getooid
zo zacht en eenvoudig
als de stilte binnentreedt
verzacht het moede hart
laat onrust zo verdampen
sust wil dat men even vergeet
plooiing en streling, ze doen
een intense kleuring ontstaan
ze brengen een kalme avond
doen de nacht traag te roepen
fluwelen deken niet ver vandaan

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster