En dan, een sluier
En dan, een sluier
die de avondrust plooit
om mijn schouders
zon zendt haar laatste
de wereld wordt getooid
zo zacht en eenvoudig
als de stilte binnentreedt
verzacht het moede hart
laat onrust zo verdampen
sust wil dat men even vergeet
plooiing en streling, ze doen
een intense kleuring ontstaan
ze brengen een kalme avond
doen de nacht traag te roepen
fluwelen deken niet ver vandaan
Reacties
Een reactie posten