Verdriet is onvoorspelbaar

 Verdriet is onvoorspelbaar, het komt in fasen,

in een oogwenk verandert onze hele wereld.
Om met het verlies om te gaan, zoeken we naar een manier,
om ons te helpen elke zware dag door te komen.

Ontkenning, de eerste fase, is er een van ongeloof,
we hebben geen idee hoe we met dit verdriet moeten omgaan.
Overrompeld en zo onvoorbereid, zonder echt plan, duidelijk in zicht,
we moeten proberen sterk te blijven en ons stevig vast te houden.

Woede komt daarna, de tweede fase,
de oneerlijkheid van dit alles brengt ons in woede.
Het lijden aan de pijn, het eiste zijn tol van je,
We hoopten echt dat je er doorheen had kunnen komen.

Onderhandelen, de derde fase, had het ook op een andere manier kunnen gaan?
Als dit het geval was, zou je vandaag nog hier zijn.
Wat we zouden geven om de uitkomst te veranderen,
Was er iets anders dat we hadden kunnen doen?

Depressie, een nieuwe fase, vol verdriet en wee,
slopend en overweldigend, een pijnlijke klap.
De angst en de angst zijn een beangstigende beproeving,
die zijn tol eist, of het nu ingebeeld of echt is.

Acceptatie, de laatste fase, helpt ons dit zware kruis te dragen,
terwijl we proberen betekenis in ons leven te vinden en het verlies te begrijpen.
Het leven voor ons is veranderd en is niet meer hetzelfde, zonder jou,
maar met acceptatie nu zullen we proberen door te zetten.

Er is geen direct pad, we vinden allemaal onze eigen weg,
om door de pijn te navigeren en elke dag door te komen.
We zullen enkele stadia van rouw herhalen:
in en uit elkaar stappen, in deze gigantische prestatie.

Door al deze stadia zullen we blijven evolueren,
op zoek naar troost en na verloop van tijd, sommigen vastberaden.
'Eén dag tegelijk' is alles wat we kunnen doen,
terwijl we dit leven zonder jou proberen te verdragen.

~ 'Navigeren door verdriet' door Mary Anne Byrne spirit of a hippie

~ Kunst Jeanie Tomanek