Unforgettable Christmas - Review

Als prinses Colette een kerstwens mocht doen, zou ze liever modeontwerpster zijn dan troonopvolger, maar wanneer ze voor ontwerper Wilson James aan een collectie werkt, vindt ze zowel haar ware roeping als haar ware liefde.
_____________

Review:

Hij is veel beter dan hun films uit het seizoen van 2022 en met een paar aanpassingen zou hij bovengemiddeld kunnen zijn. Technisch gezien is hij grotendeels oké. Er zijn een paar kleine slechte montagefouten, ik vond de zware make-up van Celeste Desjardins niet mooi en de muziek is nogal wisselvallig - van klassiek tot melancholisch, wat totaal niet bij het verhaal past. Natuurlijk is er de verplichte neplocatie, aangezien de film in Hamilton is opgenomen, wat op zich geen probleem is, omdat er nauwelijks buitenopnames zijn gemaakt. Het probleem is het ietwat overmatig gebruik van archiefbeelden van New York, maar er zijn ergere voorbeelden in de catalogus van Reel One. Desondanks zou het wel wat ingekort mogen worden. New York is echter een zeer diverse stad, en toch is iedereen in de film wit, behalve die ene Aziatische man die zo'n 30 seconden in de derde akte te zien is. Dit is een grote omissie.
Er zijn slechte Hallmark-kerstfilms... en dan heb je deze.
Ze hadden niet eens het budget om de sneeuwballen realistisch te maken en de hoofdpersoon droeg de hele film dezelfde witte leren laarzen.
De regie en de cast zijn prima (afgezien van de diversiteit). Ik heb Brett Donahue al meerdere keren gezien en hij is prima - niets bijzonders, maar ook niet slecht. Dit is de tweede keer dat ik Celeste Desjardins zie, en ze speelt wederom een ​​modeontwerpster. Jammer dat Celeste Bruno niet meer schermtijd heeft.
Het officiële verhaal, dat rechtstreeks van de ROE-website is gekopieerd, klopt niet helemaal. Deze film draait om het cliché van gemakkelijk geheugenverlies. De hoofdpersoon krijgt toevallig geheugenverlies net op het moment dat ze aan het hoofd komt te staan ​​van Wilsons bedrijf. Dit is het enige deel van het verhaal dat echt langdradig is. Ik vind het leuk dat de royalty uit Midden-Europa Amerikaans Engels spreekt in plaats van het stereotype Britse Engels. Ik vind de manier waarop de persoonlijke en zakelijke relaties tussen de broer en zus Wilson en Maya zijn weergegeven erg goed. Het is zeldzaam om twee volwassen en respectabele broers en zussen op het scherm te zien die weten wat ze doen. Echt top, en hetzelfde geldt voor de prinsessenzussen. Het enige minpuntje is de geforceerde, Hallmark-achtige kerstonzin, maar aan de andere kant zit er wel een kind in de film, dus...
Geen seconde hiervan is logisch en het voldoet aan veel te veel criteria die niet tegelijkertijd zouden moeten gelden (ze is een prinses ÉN ze heeft geheugenverlies ÉN ze is modeontwerpster? KIES EENS EEN KANT!), maar de actrice is in het echte leven getrouwd met Leon Draisaitl, dus ze heeft absoluut de loterij gewonnen en kan doen wat ze wil, en ik kan alleen maar ontzettend jaloers zijn.
Al met al is het een film die de moeite waard is als je hiervan houdt. Sla de teaser over, want die bevat een aantal belangrijke spoilers.