The Knight Before Christmas - Review

Een middeleeuwse Engelse ridder wordt op magische wijze naar het hedendaagse Amerika getransporteerd, waar hij verliefd wordt op een scheikundelerares op een middelbare school die gedesillusioneerd is geraakt door de liefde.
__________

Review:

Sir Cole Lyons (Josh Whitehouse) is een nachtmens in 1334 die door Kayela (Ella Kenion), een welwillende... heks, naar het heden wordt getransporteerd. In 2019 in Ohio ontmoet hij Brooke (Vanessa Hudgens) op een kerstmarkt met een renaissancethema. Ze verwisselt hem voor een van de artiesten en ze hebben een charmante ontmoeting, totdat ze hem later per ongeluk aanrijdt met haar auto. Ze stemt er vervolgens mee in om Cole een paar dagen onderdak te bieden, totdat zijn "geheugen" terugkeert - tot grote ergernis van haar zus Madison (Emmanuelle Chriqui).
Ik zal niet beweren dat dit een goede film is. Gemeten naar de meeste kritische maatstaven is dat zeker niet het geval. De acteerprestaties zijn prima en er is een redelijke mate van chemie tussen Cole en Brooke. Zoals ik hierboven al zei, is het allemaal behoorlijk sympathiek, zozeer zelfs dat het moeilijk is om er echt een hekel aan te krijgen vanwege de problemen.
Officieel is het geen remake van Kate & Leopold (2001), maar het hoofdidee van het verhaal is er wel degelijk van afgeleid. Een romantische fantasyfilm met een vleugje komedie. Hoe dan ook, best warm en schattig.
Na het kijken was ik helemaal niet verbaasd over het geslacht van de regisseur. De manier waarop de vrouwenhanden in beeld zijn gebracht, voelt als sneeuw in de winterse lucht (net als in The Mirror Has Two Faces en What Women Want). De film van Monika Mitchell heeft absoluut die sprookjesachtige sfeer. Helaas zitten er veel ongemakkelijke momenten en oude clichés in. De cast bestond uit totaal onbekende acteurs en er werden vooral persoonlijke introducties gegeven. Vanessa Hudgens acteert emotioneel. Het was een goed idee om de Engelsman Josh Whitehouse te kiezen voor de rol van ridder, maar deze rol laat in sommige opzichten matige acteerkunsten zien.
Deze tijdreiskomedie is absoluut slechter dan Les Visiteurs (1993) en het eerste vervolg daarop. Er zaten wat woordspelingen in, zoals 'slager', 'bakker' en 'kaarsenmaker'. Ik snapte het algemene idee wel, maar de meeste dialogen niet.
Het grootste probleem van de film is dat er bijna geen conflicten in voorkomen. Cole vertelt vrijwel iedereen die hij ontmoet dat hij een ridder uit de 14e eeuw is en niemand probeert hem te laten opnemen; ze rollen alleen maar met hun ogen en laten hem bij hun kinderen in de buurt zijn. Brooke heeft een ex-vriend die opduikt en dreigt een plotpunt te worden, maar het komt er uiteindelijk niet van. De kinderen zijn ongeveer twintig minuten vermist. Er is nooit sprake van gevaar voor de relatie, of een echte verklaring voor wat hij hier eigenlijk doet.
Het ergste is echter hoe snel hij zich aanpast aan de 21e eeuw; hij zou moeten schreeuwen tegen elektrische lampen en stromend water, laat staan ​​tegen Alexa's, televisies en moderne auto's. Je had dezelfde film kunnen maken met een man uit het hedendaagse Norwich en die zou precies even verward zijn.
Te sympathiek om te haten, te weinig actie om iets anders te zijn dan misdadig saai.