De kwetsbaarheid en kracht van moederliefde

 De kwetsbaarheid en kracht van moederliefde

Als donderslag bij heldere hemel, verdween mijn oudste prachtige zoon enige tijd geleden uit mijn leven. Onze liefdevolle verbinding werd hierdoor ruw doorkliefd. Ook mijn kleinzoon van 1 jaar en kleinkind in wording, zijn hiermee uit mijn leven gerukt. Zullen we ooit een band met elkaar kunnen opbouwen, is een vraag die regelmatig door mijn hoofd gaat.
De warme armen van een ‘spirituele’ derde, bleken in ieder geval naar mij toe een illusie en veranderden in, voor mijn zoon onzichtbare en voor mij voelbaar als zijnde boosaardige tentakels, waardoor ik mezelf bijna in mijn eigen duisternis stortte. Ik zag het niet aankomen. Er waren wel signalen als ik terugkijk. Maar het lag aan externe factoren en had mijn begrip.

Na de breuk voelde ik me volledig ontredderd, van binnen uiteengereten. Kreeg hartklachten, met de diagnose ‘broken hart syndroom’. In het centrum van mijn hart voelt het nog steeds als een teer, kwetsbaar plekje.

Mijn berichten werden genegeerd. Het maakte me zo allesoverheersend machteloos, boos en verdrietig.
Mijn zoon met kleinzoon, lijken van de aardbodem verdwenen.
Van de ene op de andere dag, zonder dat ik weet waarover het gaat. Ik heb me suf gepiekerd, waarbij (oude) schuldgevoelens zich opnieuw dreigden in te nestelen.
De overtuiging dat dat hij gevangen raakt in een vernuftig destructief web, is enkel mijn gedachte erover. Een schijnhouvast dat me niet dient en ik mag los laten.
Het is mijn zoon zijn keus.

Ik ben zo diep in mezelf gegaan dat mijn hart (open)brak.
Wat ik nu merk is, dat dit o zo pijnlijke gevoel van breken, mij een stukje heling brengt. Doordat mijn hart gevoelsmatig brak, kon mijn verdriet vrijelijk stromen, als een kolkende rivier na een doorgebroken dam.
Boosheid, verdriet, moeilijke (oordelende) gedachten. Kortom, totale wanhoop. Ik liet en laat nog steeds, alles door me heen gaan.
Zonder hierin toe te geven aan de impuls tot actie, in de vorm van emotionele berichten, of zelfs een stap verder.
Het voelde alsof er een stukje in me stierf.
En ik realiseerde me, als er wat sterft, kan er ook weer ruimte ontstaan voor iets nieuws.
Niets gebeurd voor niets. In het ervaren van verlies, zit tevens de uitnodiging, de kans, tot groeien besloten. De keuze is aan mij, hoe met deze gevoelens om te gaan. Ga ik vanuit het gekwetste stuk in mij de strijd aan, dan ontneem ik zowel mijn kind als mezelf de ruimte om het eigen pad te lopen. De narigheid die zal ontstaan, gaat niet alleen een negatieve weerslag geven op mijn zoon, maar ook op m’n kleinkinderen. Grote kans dat ze me zullen herinneren als een nare oma. Dat wil ik niet, daarvoor houd ik teveel van hen en inmiddels ook van mezelf..

Het is beter te stoppen met bepaalde processen van mijn kind te willen begrijpen. Dat hij los wil van mij, zijn moeder, is duidelijk. Dit respecteer ik. De manier waarop daarentegen is lastig te verteren.
Recentelijk heb ik mijn zoon geschreven dat ik beloof, me vanaf het moment van schrijven, volledig van hem terug te trekken, totdat hij zich weer richting mij beweegt.
Ik hou van hem en ik mis hem.
Liefde, is voor mij degene van wie ik houd ook kunnen loslaten.
Mijn liefde voor hem daarentegen, hoef ik niet los te laten.

De acceptatie dat het is zoals het is, met de wetenschap dat het leven aan veranderingen onderhevig is, geeft me rust en maakt me weer zacht.
Mijn zoon heeft dit blijkbaar nodig om te kunnen groeien. Fysiek is de verbinding verbroken. Er is schade ontstaan. Gelukkig is er ieder moment weer een nieuwe mogelijkheid tot herstel.
En in mijn dagelijkse momentjes van stilte, waarin ik me open in liefde naar hem en mijn kleinkindjes, ervaar ik de onverwoestbare verbinding tussen moeder en kind.

Mijn verdriet is er zeker nog. Ook de ongemakkelijk voelende, oordelende boze gedachten naar de derde binnen het ‘spel’, passeren regelmatig.
Het verschil met eerder is, ik duw het niet weg, onderneem geen actie, laat dit alles er steeds meer zijn.
Waarachtig, zowel emoties als gedachten ebben na enige tijd ook weer weg.

Het me steeds richten op de onwillige ander, trekt me voortdurend uit balans.
Ik wil me niet blijven vasthouden aan iets of iemand die op dit moment niet bij me wil zijn.
Met tijd en aandacht geven aan iemand die dit niet van mij wil, doe ik niet alleen mezelf te kort, maar ook ik de mensen om me heen die van me houden.
Net zoals ik het niet verdien om op grove wijze aan de kant geschoven te worden, verdienen mijn andere prachtige kinderen, kleinkinderen en partner het niet, dat ik uit contact met hen ga. Zij hebben ook niet om deze verdrietige situatie gevraagd.
Me verbinden met mijn familie waarvan ik houd, ipv nog meer versnippering creëren.
Ik ontvang hun liefdevolle steun in dankbaarheid.

Ik realiseer me dat dit mijn verhaal en daarmee mijn waarheid is. Ik heb zeker mindere dagen. Toch.. ik kies voor liefde, want liefde is waarvoor ik hier ben.

Veel sterkte aan iedereen die worstelt met het grote verdriet van het verlies ten gevolge van het verstoten worden door een (klein)kind of kinderen

- Sylvia Maj de Ligny

Foto: Aart van den IJssel (1922-1983),
Moeder libelle