Het doet vreselijk veel pijn

 Het doet vreselijk veel pijn als je volwassen kinderen je afwijzen. Soms zelfs vernederen, over je roddelen. Wanneer je niets goed kunt doen. Het kan elke ouder overkomen ook al menen sommigen dat hun dat nooit gaat gebeuren. Het voelt vaak zo oneerlijk als ik hier lees dat een oma of opa intens verdriet heeft over de afwijzing van hun dochter of zoon en dan er dan getwijfeld wordt omdat "de andere kant van het verhaal ook gehoord zou moeten worden" of de uitspraak "ja, maar waar rook is, is vuur". Nou, dat is vaak helemaal niet zo. Het overkomt je zonder dat er aanleiding voor is. Gewoon, omdat je even niet in hun leventje past, omdat je niet meer nodig bent etc. Natuurlijk ben je niet meer nodig. Zij hebben hun eigen leven inmiddels en moeten juist zelfstandig zijn. Maar waarom vergeten diegenen die hun ouders zoveel verdriet bezorgen dat deze ouders ook achter de kinderwagen gelopen hebben, trots zijn geweest op hun prachtige kleine, ze verzorgd hebben, naar school zijn geweest om te praten hoe hun kind zich voelde op school en hoe het ging. Bezorgd waren als ze te laat thuis kwamen van het uitgaan. Waarom, hoe kan het dat dit volledig aan de kant geschoven wordt. Sommige ouders vragen zich af? "Wat nou, overkomt mij dit? Wat is er gebeurt? Waar heb ik dit aan verdiend?" Want vaak wordt helemaal niet uitgelegd waarom je afgeserveerd wordt. Daar willen ze dan niet meer over praten. Je doet het er maar mee. Ik heb gelezen dat het wijs is om diegenen die je in je leven pijn doen, over je roddelen en je alleen maar kwetsen, om die personen uit je leven te zetten. Makkelijker gezegd dan gedaan. Het is je bloed, het zijn je kinderen. Maar misschien tijdelijk parkeren, doorgaan met je leven. Genieten van JOUW leven. En als het ooit, ooit weer kan en mag, het slot weer open maken en voorzichtig proberen wat op te pakken. Veel sterkte voor ieder die het nodig heeft nu.