De afgelopen decennia zien we een gigantische golf van verbroken generatiebanden

 De afgelopen decennia zien we een gigantische golf van verbroken generatiebanden. Het wordt hardnekkig heling genoemd, rust en innerlijke groei. Terugkomen op je keuze wordt door de omgeving weggezet als "het gaat nog niet zo goed met je, je moet sterker worden (lees: harder)", of "je voelt nog de manipulatie van je ouders." Omdraaien van betekenissen, gevoelens worden -met hulp- geduid maar klopt die duiding?

Banden verbreken als remedie is geen heling, hoe dan? Als families worden vernield en de uiteenrukker zijn gang mag gaan? Het oorspronkelijke concept van generaties is in de basis totaal anders, namelijk: herstel, elkaar horen, elkaars hart steeds hervinden, de roots herontdekken.

Wat tegenwoordig klinkt in bepaalde kringen, social media en in sommige therapeutische settings is niet gericht op de context maar op het eigen goud in jezelf, "ik-gericht .. als ik mij maar kan ontwikkelen, bevrijden, losrukken. Want het zint me niet".
Conflicten blijven broeden, onopgelost. Logisch.
Een breuk spreekt voor zich: scheiding, verwerping. Hoe kan je iets wat donker is licht noemen en wat onaf is compleet?

Conflicten laten liggen is geen kracht. Het is angst, het is vlucht, het is verhardend en vereenzamend en niet alleen voor de (groot)ouders die afgesneden worden.

Wegrennen voor conflict en pijn is geen kracht. Herstel en communicatie is dat wel.

- P.s. dit is niet voor jou als je slachtoffer van mishandeling, misbruik bent en de lijnen verbroken moeten zijn voor jouw veiligheid en welzijn.

Bron @Ouderverstoting en dan