The Creator - Review

Tegen de achtergrond van een oorlog tussen mensen en robots met kunstmatige intelligentie, ontdekt een voormalig soldaat het geheime wapen van de robots om het conflict te beëindigen: een AI in de vorm van een kind.
____________

Review:

De wereld van The Creator sprak me erg aan. De oorlog tussen mensen en AI, Nieuw-Azië, de simulanten die openlijk tussen de mensen leven en het enorme NOMAD-station in de lucht geven de film een ​​sterke identiteit. Visueel ziet het er fantastisch uit en verschillende locaties voelen veel groter en geloofwaardiger aan dan in veel moderne sciencefictionfilms. Helaas wist het verhaal in die wereld me lang niet zo te boeien.
Visueel gezien is de film goed gemaakt, en er waren een paar momenten die ik ontroerend vond, maar waarbij er voor mij toch iets ontbrak. Zonder te spoileren, voelde ik me het meest ongemakkelijk bij de scènes met de hond en de aap, of eigenlijk bij elk moment waarop een dier of een huilend kind te zien was te midden van de chaos van de oorlog tussen mens en AI. Naarmate de film vorderde, kreeg ik ook wel wat sympathie voor Alphie, wat volgens mij zijn doel diende om te laten zien hoe krachtig de menselijke emoties zijn en hoe belangrijk ze zijn in alles wat we doen.
De film is lang, en voor zo'n lange film voelde het alsof er veel gebeurde, maar tegelijkertijd ook weer niet, wat denk ik komt doordat ik persoonlijk niet zo sterk met een van de personages meeleefde als normaal. Dat de film is opgedeeld in vier delen, als hoofdstukken, maakt het wat overzichtelijker, wat ik prettig vind. Dit zijn goede momenten om de film even te pauzeren voor wie dat prettig vindt.
Joshua en Alphie zouden de emotionele kant moeten vertegenwoordigen, maar hun relatie voelt te voorspelbaar. Al vrij snel wordt duidelijk wat de film wil dat ik voel over het AI-kind, terwijl de militaire personages zo ver in de tegenovergestelde richting worden geduwd dat er weinig morele spanning overblijft. De film behandelt complexe vragen over AI, bewustzijn en menselijkheid, maar geeft vervolgens verrassend simpele antwoorden.
De cast is over de hele linie sterk. John David Washington brengt een diepe emotionele lading en de charme die hij van zijn vader heeft geërfd, terwijl Madeleine Yuna Voyles uitstekend is als Alphie. Allison Janney valt ook op en speelt een rol die afwijkt van het type rol waar ze normaal gesproken bekend om staat. Gareth Edwards heeft duidelijk veel aandacht besteed aan de wereldopbouw, met een grote verscheidenheid aan robot-, vliegtuig- en voertuigontwerpen die de film een ​​onderscheidende visuele identiteit geven.
Het is een intrigerend uitgangspunt, maar het wordt meer overgebracht via beelden en gebaren dan via dialogen met echte diepgang, wat deels verklaart waarom de emotionele kern minder sterk aanvoelt dan zou moeten. Qua structuur vertoont het verhaal ook veel overeenkomsten met Rogue One, met verwijzingen naar de AI-zielvraag uit Blade Runner en oorlogsbeelden in de stijl van Apocalypse Now. Al met al een technisch opmerkelijke film die echter nooit helemaal loskomt van de invloeden die er duidelijk op gebaseerd zijn.
Dat is wat me het meest frustreert. The Creator heeft de setting, technologie en ideeën voor een veel betere sciencefictionfilm, maar kiest uiteindelijk voor een bekend achtervolgingsverhaal. NOMAD is indrukwekkend, de AI-ontwerpen zijn geweldig en de wereld zelf is me bijgebleven. De personages en het verhaal zelf niet. Ik wilde dat de film de ideeën verder uitwerkte in plaats van ze alleen maar als achtergrond te gebruiken voor weer een emotioneel actieavontuur.