Een fragment

 Een fragment...

Langzaam trok ik mijn deur steeds een stukje verder dicht... langzaam trok ik mij terug in mijn eigen overlevingsmodi.
Uit zelfbescherming vermoedelijk.
Langzaam verwaterde het contact, vertelde ik niet zo veel meer. Niet meer wat mij écht bezig hield.
Omdat ik toch al voelde dat dat er niet voor jou toe deed of je kon het niet meer aanhoren, geen idee.

Er werd meermaals gezegd dat ik geen goede band met jou zou hebben, maar ik zie het liever andersom.
Ik was wél tot heel veel bereid.
Écht contact, echte verbinding, maar als je ergens steeds vaker merkt dat het eenzijdig wordt, niet steunend of helpend meer is, je constant met een 'figuurlijk' of soms écht bloemetje op de stoep staat, maar je of negatief weer weggaat of de deur 'figuurlijk' wordt dichtgedaan, houdt het ergens een keer op.
Trekken aan een dood paard noemen ze dat.
En dat zuigt je helemaal leeg. Energie wat ik zelf nodig had, maar ook dát is nooit gezien of wél gezien, maar voor weggekeken...

Ik vind het pijnlijk nu ik erover nadenk hoe dit dus dan zo kan lopen.
Hoe je dan van een dochter  haast een vreemde wordt. Iemand die niet begrepen wordt om haar keuzes, om wie ze was, maar ook niet gerespecteerd.
Heel verdrietig en zo niet nodig.
Het was investeren in een bodemloze put.
Dan raak je dus zeer verwijderd van elkaar.
Daar hebben we beiden aan bijgedragen.

Maar toen ik niet meer 'de schietschijf' was, mij niet meer 'leende' voor zoveel shit over mij heen, en jij een onverwerkt trauma hebt, dát is hoe ik het zie.
Ik was alleen de bank van lening die geld kon geven en voor de rest niks...

Het is jouw keuze...!!!