Christmas Inheritance - Review

 De in Manhattan gevestigde zakenman Jim Langford wil met pensioen, maar vreest dat zijn dochter Ellen onvoldoende is voorbereid om de functie van CEO over te nemen. Hij en zijn voormalige zakenpartner Zeke wisselen jaarlijks kerstbrieven uit in Snow Falls, hun geboorteplaats in New England waar hun bedrijf ooit begon.

Als test wordt Ellen naar Snow Falls gestuurd om de jaarlijkse brief persoonlijk aan "Oom Zeke" te overhandigen in een doos met alle brieven erin. Jim hoopt dat ze iets leert van het leven in een klein stadje en wil dat ze op zichzelf vertrouwt in plaats van op het familiefortuin en de invloedrijke naam. Daarom geeft hij Ellen 100 dollar contant en draagt ​​haar op incognito te reizen.

In Snow Falls raakt Ellen bevriend met Jake, de manager van de Snow Falls Guest House-herberg. Nadat haar verteld is dat Zeke net naar zijn blokhut is vertrokken, boekt Ellen een kamer om op hem te wachten en dineert ze met Jake in het plaatselijke restaurantje van zijn tante Debbie.

Toen Ellen de volgende dag nog steeds niets van Zeke hoorde, zei haar verloofde Gray tegen haar dat ze de brieven moest achterlaten en terug moest komen. Ellen weigerde, omdat ze aan het verzoek van haar vader wilde voldoen. Omdat ze geen geld had om nog een nacht te blijven, ging ze aan de slag als huishoudster voor Jake.

Als ze faalt, doet Ellen alsof ze een bakker is. Ze wordt naar Debbie's restaurant gestuurd om te helpen en wordt herkend als de dochter van Langford. Nadat Ellen uitlegt waarom ze daar incognito is, belooft Debbie het aan niemand te vertellen en leert ze haar bakken.

Een sneeuwstorm zorgt voor wegafsluitingen en stroomuitval in Snow Falls. Jake biedt onderdak aan velen in de herberg, waarna een geïnspireerde Ellen ook onderdak biedt aan de dakloze Baxter, iemand die ze eerder had genegeerd, en vervolgens haar bed aanbiedt aan een vrouw met twee kinderen.

Ellen ontdekt dat Jake kunstenaar is terwijl ze helpt met het schoonmaken van de herberg. Hij legt uit dat hij in New York woonde en verloofd was met een effectenmakelaar die hem verliet voor een cliënt, waarna hij terugkeerde naar Snow Falls. "Stille Nacht" speelde toen ze het uitmaakte, wat Jake erg raakt.

Ellen legt uit dat ze na de dood van haar moeder een oppervlakkige en egocentrische tiener werd, die alleen nog maar leefde voor het plezier. Ze merkt op dat Jake haar leert dat andere dingen ook belangrijk zijn. Ze staan ​​op het punt te zoenen, maar Ellen houdt zich in. Jake verontschuldigt zich later en zegt dat hij al heel lang niemand zoals zij meer kon vertrouwen.

De volgende dag overtuigt Ellen lokale bedrijven om spullen te doneren voor de benefietveiling die Jake organiseert. Gray komt Ellen ophalen voor hun kerstvakantie. Wanneer ze hem vertelt over haar ervaringen in de stad, zegt hij dat ze hier niet thuishoort. Omdat ze Zeke nog steeds niet kan vinden, leest Ellen de brieven in de doos en is ontroerd. In een bar komt Gray Jake tegen en onthult Ellens identiteit, waardoor Jake zich verraden voelt.

De volgende dag zet Gray Ellen onder druk om te vertrekken, waarop ze uiteindelijk toegeeft. Ze vraagt ​​Jake om de doos met brieven aan Zeke te geven, maar hij weigert. Hij onthult dat hij haar identiteit kent en merkt op dat ze weer zo'n oneerlijk persoon uit New York is. Nadat Ellen vertrokken is, luistert Jake naar "Stille Nacht".

Op de terugweg naar New York realiseert Ellen zich dat ze de meest recente brief van haar vader in de herberg heeft laten liggen en wil daarom terug. Gray weigert, en doet de brieven en de kersttraditie van haar vader af als onzin. Hij suggereert vervolgens dat Jake de brief wel zal teruggeven, omdat hij weet hoe belangrijk haar familie voor haar is.

Toen Ellen besefte dat Gray degene was die haar identiteit aan Jake had onthuld, gaf ze hem een ​​flinke uitbrander. Ze hield vol dat ze incognito had moeten reizen om van de mensen van Snow Falls te leren. Toen hij zei dat er niets te leren viel van "boerenpummels", gaf ze haar verlovingsring terug en keerde ze per bus terug naar Snow Falls.

Tijdens het kerstavondfeest van de gemeenschap vindt Ellen Jake en biedt haar excuses aan. Ze legt uit dat ze Gray heeft verlaten en dankzij hem en iedereen in Snow Falls een positievere kijk op het leven heeft gekregen. Verkleed als kerstman leest Zeke de brief van Jim voor aan de aanwezigen. Daarin legt Jim uit dat hij zijn dochter incognito heeft gestuurd om haar de waarde van traditie, vriendschap en liefde bij te brengen, aangezien zij de nieuwe CEO zal worden.

Zeke was op de hoogte van het plan en hield opzettelijk afstand, zodat Ellen de stad zelf kon verkennen zonder beïnvloed te worden. Jim verschijnt ook, om Ellen te feliciteren met haar nieuwe functie en perspectief.

Jim komt weer in contact met Debbie, zijn vriendinnetje van de middelbare school. Zij zingt vervolgens "Stille Nacht" terwijl Jake Ellen ten dans vraagt.

Bron: WikiPedia
___________________

Review :

Ik zag hem op Netflix staan ​​en heb hem opgeslagen om later nog eens te bekijken. En nu kijk ik hem eindelijk weer om er zeker van te zijn dat ik de eerste keer echt alles heb gezien.
Het gaat over een rijke dochter die undercover als een gewoon persoon op pad wordt gestuurd om speciale kerstkaarten te bezorgen, volgens een aloude traditie van haar vader en oom. Om toegang te krijgen tot het imperium van het bedrijf van haar vader, moet ze anoniem blijven en krijgt ze slechts 100 dollar om uit te geven voor de hele reis (exclusief buskaartje). Natuurlijk is ze niet gewend om met de bus te reizen (een alledaags vervoermiddel). In het schilderachtige, kerstachtige stadje Snowfalls in het noorden ontmoet ze veel interessante mensen en leert ze waardevolle lessen en informatie over haar verleden en haar familie.
Zoals gebruikelijk bij Hallmark-films brengt het kleine geheimpje haar in de problemen met haar geliefde, waardoor ze een tijdje op wankele grond staan ​​voordat ze elkaar weerzien en de verplichte kus ten gehore brengen.
Ik heb zoveel Hallmark-films gezien dat ik het leven van vóór die tijd bijna vergeet. Sommige hebben de magische formule, andere niet. Het is echt moeilijk om de juiste magie te vinden en ik denk dat het vooral een kwestie is van geluk, een beetje toeval, een wonder en heel veel hard werk. Je kunt zien dat sommige mensen hard hebben gewerkt aan deze film, met name de hoofdrolspelers. Waar het aan ontbreekt, is de regie, het script en de timing. Ik weet echter wel dat sommige acteurs er beter in slagen om die magie in de film te leggen dan anderen. Dat gezegd hebbende, had 'Christmas Inheritance' bijna een van de betere films kunnen zijn, ware het niet voor het luie script en het gebrek aan energie. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers was eigenlijk best charmant en ik had graag meer van de goede momenten gezien, afgezien van de doodlopende dialogen en het gebrek aan spanning.

**Spoilers**
Dit is een van mijn favoriete films geworden. Er zitten wel wat minpunten in, die andere recensenten ook al hebben genoemd. Twee daarvan heb ik nog niet gelezen, dus die noem ik hier en leggen uit waarom ik deze recensie schrijf.
Ik beschouw dit soort films als luchtig vermaak. En het is goed luchtig vermaak. Tenminste, voor mij dan.
Natuurlijk zitten er wel wat foutjes in. En het romantische einde was niet bevredigend, omdat de man met wie ze uiteindelijk samenkomt haar vreselijk behandelde toen hij erachter kwam wie ze was. Hij was echt gemeen. En er kwam geen excuses. Voor mij was dat meteen een reden om hem af te schrijven en een heel groot waarschuwingssignaal dat ze deze man absoluut moet vermijden. Een andere recensent suggereerde dat ze van de ene vrouw naar de andere ging. Zo lijkt het inderdaad. Wat het einde voor mij goedmaakte, was de mooie manier waarop het vermiste familielid opduikt en de brief die hij las waarin hij haar volledig aanbeveelde. En het daaropvolgende geluk.
Nu over de dingen die niemand anders lijkt te hebben genoemd. En waarom ik deze recensie schrijf.
Feestende erfgename? Dat doet denken aan dronkenschap. Maar nee, ze is geld aan het inzamelen. Er werd haar gevraagd iets te doen wat misschien een beetje gek klinkt, maar een donateur zou zijn donatie verviervoudigen? Het is voor een goed doel, dus wat is daar mis mee? En dan, nadat ze de kluis succesvol heeft gevuld, schreeuwt mevrouw Worthington, voorzitter van de Toys for Tots-commissie, tegen haar, waardoor ze haar evenwicht verliest en achterover in de kerstboom valt.
En raad eens? In de kranten staat niet: "Mevrouw Worthington, voorzitter van de commissie, schreeuwt tegen erfgenares waardoor ze in de boom valt!"
of
"Erfgenares klaagt voorzitter van de commissie aan omdat ze in de kerstboom is gevallen."
of
"Mevrouw Worthington treedt af als voorzitter omdat ze tegen erfgenares schreeuwde die hielp met het inzamelen van donaties."
Ja. Of zoiets dergelijks.
Dit meisje heeft niets verkeerd gedaan.
De val was niet haar schuld.
Iemand anders heeft haar laten vallen.
Volgend probleem:
als iemand haar vraagt ​​hoe ze Zeke kent, antwoordt ze dat ze een vriendin van de familie is. Dan springen we naar de scène bij de receptie, waar ze de telefoon opneemt die Jake haar heeft gegeven. En ze roept luidkeels: "Oom Zeke?" Met Jake die daar bij de toonbank staat. Vrij dichtbij.
Oom Zeke? Wie is dat meisje eigenlijk? Iedereen in de buurt zou haar dat hebben horen roepen.
Oké, nu een heel groot, fundamenteel probleem. Misschien.
Zeke leest de brief van dit jaar (niet vermeld, dus laten we aannemen dat het 2017 is, hoewel Netflix de releasedatum van deze film op 15 december zet, dus misschien is het het jaar ervoor?).
Goed, laten we voor 2017 gaan. MAAR eerder leest ze de achterkant van een kaartje waarop zakelijke ideeën staan ​​gekrabbeld. Een andere brief, gedateerd december 1981, zegt "een geweldig eerste jaar" sinds de start van het bedrijf. Dus hoe zit het met begin 1981?
1981 tot 2017 is ongeveer 36 jaar. Afhankelijk van hoe je het wilt tellen.
"Maar waarom maar 100 dollar?" "Omdat dat alles was wat oom Zeke en mijn vader hadden toen ze begonnen."
Wacht even. Wat?
Ze begonnen met ongeveer 100 dollar in 1981?
Je kunt toch niet verwachten dat iemand 36 jaar later met 100 dollar zo'n ervaring kan herhalen?
Daar had rekening mee gehouden moeten worden en ze had het equivalent van 100 dollar 36 jaar later moeten krijgen.
Volgens de Amerikaanse inflatiecalculator zou 100 dollar in 1981 ongeveer 270 dollar in 2017 zijn.
Dus dat had Ellen moeten krijgen om van te leven, niet 100 dollar.

Eliza Taylor was uitstekend in deze film. Haar gelaatsuitdrukkingen zijn subtiel en naar mijn mening ongeëvenaard. Ze droeg de film met gemak in haar eentje. De acteur die Jake speelde, deed het ook goed – hij viel zeker niet uit de toon, hij was geen personage dat je meteen sympathiek vindt, maar ik denk dat dat de bedoeling was. De rest van de cast was degelijk. Ik vond het verhaal leuk, de setting van een klein stadje, alle kleine grapjes. Voorspelbaar of niet, het is het soort film waarvan je gewoon hoopt dat het goed afloopt.