De Tweeling - Review

De Tweeling is een Nederlandse speelfilm van Ben Sombogaart uit 2002, naar het gelijknamige boek van Tessa de Loo uit 1993.

Na de dood van hun ouders groeien de tweelingzusjes Lotte en Anna Bamberg gescheiden op. Anna blijft in Duitsland en moet haar hele leven hard werken voor anderen. Lotte verhuist naar een Nederlandse familie die haar op het eerste gezicht alle kansen biedt. Aanvankelijk missen de zussen elkaar en proberen ze alles om weer bij elkaar te zijn. Omstandigheden en de tijd waarin ze leven zorgen echter voor obstakels die groter zijn dan de band die ze altijd voelen. Anna trouwt met een SS-officier die aan het einde van de oorlog sneuvelt. Lottes verloofde wordt vermoord in Auschwitz. Vijftig jaar na hun laatste, pijnlijke ontmoeting, komen ze elkaar weer tegen in een kuuroord. Lotte vlucht het bos in en wil dat Anna een andere kant op loopt. Ze krijgt toch spijt en loopt terug, waarna ze samen verder lopen en verdwalen. Eindelijk vergeeft Lotte Anna voor alles wat er is gebeurd. Omdat het donker wordt, besluiten ze om in het bos te blijven slapen. Als Lotte 's ochtends wakker wordt, ziet ze dat Anna is overleden. De hulpverleners vragen aan Lotte wie de vrouw is en zij zegt: “dit is Anna mijn tweelingzus”.

Bron: WikiPedia
______________________

Review:

Na de weinig subtiele opening met de rouwende zusjes die hardhandig van elkaar worden gescheiden op de begrafenis van hun vader vreesde ik het ergste, en ook de dramatische muziek kon me niet erg bekoren. Maar naarmate de film vordert werd De Tweeling beter- het acteerwerk was prima, beelden oogden verzorgd en hoewel de structuur wat warrig was (op een gegeven moment vertelt de bejaarde Anna haar kant van het verhaal aan de bejaarde Lotte, maar ook voor dat moment kregen we al geregeld haar scenes uit Anna's leven te zien- haar "bekentenis" in het heden kwam daardoor over als een onnodige kunstgreep) vond ik de scene in het bos tussen de twee bejaarde zussen zeker wel meerwaarde hebben.
Een vrij klassiek en voorspelbaar parallel familie-epos van twee zussen die op jonge leeftijd van elkaar worden gescheiden. De één groeit op in welgestelde familie in Nederland, de andere ploetert verder bij een oom en tante op het platteland. De Tweede Wereldoorlog loopt als een rode draad door hun leven. Een leven dat getekend wordt door de oorlog en hun beide levens danig beïnvloedt.
Een film die de nodige nuances legt en niet zozeer zwartwit denkt. Ieder heeft zijn verhaal en neemt beslissingen naar best vermogen. Een film op kindermaat die licht aangeeft tot wat de Duitsers in staat zijn, maar al bij al blijft het braafjes. Het gaat meer over de tweeling zelf en hoe zij hun leven doorheen
de jaren hebben uitgebouwd, elkaar hebben teruggezien en opnieuw uit het oog hebben verloren.
De film moet in het begin even op gang komen, maar boeit wel al meteen. De situaties die zich voordoen worden overtuigend in beeld gebracht. De film heeft een pakkend verhaal. Het zielig om te zien hoe de relatie tussen de tweeling steeds door een andere gebeurtenis uit elkaar wordt gehaald. De meest emotionele momenten zijn toch wel dat de joodse verloofde van Lotte wordt afgevoerd naar Auschwitz en Anne's verloofde die, als ik het goed begreep, niets met de oorlog te maken wilde hebben sneuvelde. De daaropvolgende ruzie is natuurlijk begrijpelijk. Des te interessanter zijn de scenes die zich voordoen als de zussen bejaard zijn. Uiteindelijk krijg je een prachtig, emotioneel einde. Dit zal ik zeker niet snel vergeten. De film bevat dan ook erg sterk acteerwerk, van vrijwel de gehele cast.
Toch vond ik niet alles even goed. De film lijkt soms wat langdradig, en dan met name in het begin. Als de oorlog begint uit te breken wordt het interessanter. Thekla Reuten vond ik goed acteren, maar in het begin (als ze wel eens kwaad werd) kwam het een beetje ongeloofwaardig ('stroef') over. Later in de film (als ze haar zus na de oorlog op straat zet) doet ze dit beter.
Een hele goeie film. De film is niet zozeer een oorlogsfilm, maar over hoe twee personen anders opgroeien door in een ander milieu te leven.
De film is Nederlands- en Duitstalig, maar de film moet zeker niet onderdoen voor een Amerikaanse productie.
Ondanks dat hij meer dan twee uur duurt, merkte je het eigenlijk niet.
Interessant was wel hoe de bevolking dacht over het opkomende nationaalsocialisme. De bestrijding van de werkloosheid, het opkomen voor de arbeiders en de boeren, enz ... Degelijk geacteerd ook allemaal. Wat me wel enorm enerveerde was het hoge emogehalte met die zeer vervelende treurige achtergrondmuziek. Niet 1 keer, niet 2 keer, maar elke keer, te pas en vooral te onpas.
Jammer dat de film wat simplistisch is en sommige personages karikaturen zijn- dan denk ik met name aan de pleegvader van Lotte. Prima film verder van Nederlandse bodem.