Tot we elkaar weer ontmoeten

 Tot we elkaar weer ontmoeten…

Ik begrijp steeds beter waarom verdriet een reis wordt genoemd.

Een reis zonder vaste route.
Soms kronkelt het pad door mooie herinneringen,
en soms voelt iedere stap zwaar.

Er zijn dagen waarop ik met een glimlach terugkijk naar alles wat jij mij hebt gegeven.
Naar de kleine momenten, de vertrouwde blik, de warmte, de liefde.
Herinneringen die ik voor altijd met me meedraag.

Maar er zijn ook dagen waarop het gemis opnieuw als een storm over me heen komt.
Dagen waarop mijn hart gewoon weer pijn doet, alsof het verlies pas gisteren gebeurde.

En misschien hoeft die storm ook niet altijd weg.

Ik hoef mijn verdriet niet te verbergen.
Ik hoef niet sterker te zijn dan ik me voel.
Want verdriet is de keerzijde van liefde.
Hoe groter de liefde, hoe dieper soms het gemis.

Dus wanneer de regen komt, laat ik hem maar komen.
Ik blijf even stilstaan.
Ik huil als ik moet huilen.
Ik mis je als ik je mis.

En daarna zet ik, stap voor stap, mijn weg verder.

Niet omdat ik je vergeet.
Maar omdat ik je meeneem.

In mijn hart.
In mijn herinneringen.
In alles wat jij in mij hebt achtergelaten.

Misschien eindigt deze reis niet echt.

Misschien is het alleen een weg die we tijdelijk zonder elkaar moeten gaan.

Tot de dag waarop onze paden elkaar opnieuw kruisen.

Tot we elkaar weer ontmoeten…