Ik dacht dat ik wist wat pijn was

 Ik dacht dat ik wist wat pijn was.

Toen verloor ik mijn kind. Ze wil me al elf jaar niet meer in haar leven.
Complete stilte.
De leegte in mijn lichaam en ziel is doordrenkt van pijn.
Momenten van vrede, momenten van vreugde zijn slechts een omhulsel voor een kern van eindeloze, bloedende, onontkoombare pijn.
Mijn lichaam en ziel blijven voor altijd hongerig... naar hoe ze eruitziet, klinkt en voelt.
Mijn meisje. Mijn kleine meid.
Mijn hart doet pijn, mijn lichaam doet pijn, en de pijn verspreidt zich in een eindeloze stroom... eindeloos.
Ik dacht dat ik wist wat pijn was.
Toen wilde mijn kind, mijn meisje, mijn kleine meid me niet meer.
Ik verontschuldigde me voor alles wat ik maar kon bedenken, voor wie ik was, voor wie ik was, voor wie ik leefde, voor het feit dat ik niet was wat ze wilde, voor alles, en nog wat.
Ze wilde me niet meer.
Ik verloor mijn kind. Mijn eerste kind. Mijn kleine meid.
Ik dacht dat ik wist wat pijn was.
Blijkt dat ik er geen idee van had....