Hun pootjes in de sneeuw

 Hun pootjes in de sneeuw...

Er zijn voetstappen die we nooit meer zien…

Maar op de een of andere manier horen we ze nog steeds.

Een zachte plof op de vloer die je hoofd doet omdraaien.

Een kraakje in de nacht dat precies klinkt alsof ze zich weer neerleggen.

Verdriet is niet luidruchtig.

Het is het gefluister van een riem die nog aan de deur hangt.

Het is als de kilte van een winterse ochtend.

Het is een pootafdruk op je hart die zelfs de sneeuw nooit zal bedekken.

Je begint de stilte op te merken.

Niet alleen de afwezigheid van geblaf of gespin…

Maar ook de stilte in jezelf.

Daar waar zij ooit leefden.

En waar ze, op een andere manier, nog altijd leven.

Sommige dagen zou je zweren dat je hen uit je ooghoeken ziet…

Een schaduw bij de bank. Een flits bij het raam.

Maar het is gewoon het geheugen dat doet wat het moet doen:

de liefde levend houden in de ruimtes waar zij ooit ademden.

En ja… dat doet pijn.

Maar wat is het ook een bijzondere pijn.

Een bewijs dat jouw ziel ooit een veilige thuis was voor die van hen.

Je zult hen altijd met je meedragen.

Niet in je armen,

maar in de manier waarop je neerknielt om de hond van een vreemde te begroeten.

In de zachtheid van je stem wanneer je zegt:

"Ik had vroeger ook zo eentje."

Ze hebben je niet leeg achtergelaten.

Ze hebben je zachter gemaakt.

Ze hebben je moediger gemaakt.

Ze hebben je menselijker gemaakt.

Dus laat het maar pijn doen.

Maar laat het je ook herinneren hoeveel geluk je hebt gekend.

Geluk dat je zó intens mocht liefhebben, dat het gemis nu zo diep voelt.

En geluk dat je verder mag wandelen, terwijl hun liefde nog altijd met je meegaat…

Als pootafdrukken in verse sneeuw.