Het is vreemd, hè?

 Het is vreemd, hè?

Hoe makkelijk vinden we het in ons hart, om de mensen te vergeven, die ons gebroken hebben, die ons aan onze waarde deden twijfelen, die liefde veranderden in iets dat pijn deed om vast te houden.
We verzinnen excuses voor hen, "ze meenden het niet", "ze maakten iets door", "ze wisten niet beter."
We lappen hun afwezigheid op met begrip en verpakken hun fouten in empathie, alsof we hen beschermen tegen de pijn die ze ons hebben aangedaan.
We vergeven hen niet omdat ze het verdienen, maar omdat het dragen van woede zwaarder voelt dan het dragen van de pijn.

Maar als het om onszelf gaat – wanneer we beseffen dat we te lang zijn gebleven, de signalen hebben genegeerd, de leugens hebben geloofd, komt vergeving niet zo gemakkelijk.
We herbeleven elk moment en vragen ons af hoe we zo blind konden zijn, zo wanhopig op zoek naar liefde dat we vergaten van onszelf te houden.

De waarheid is dat we niet kunnen genezen totdat we de persoon in de spiegel ook vergeven. Want ja, ze hebben fouten gemaakt maar ze probeerden gewoon vast te houden aan iets dat echt aanvoelde.
En dat maakt hen niet zwak, het maakt hen menselijk.

— Balt