Er zijn dagen waarop je jezelf niet herkent.

 Er zijn dagen waarop je jezelf niet herkent...

Je wordt wakker met een vermoeid hart.
Een gebroken glimlach.
Met de behoefte om even van de wereld te verdwijnen.
Je kijkt in de spiegel... en je ziet niet alleen je eigen reflectie.
Je ziet alle keren dat men je deed geloven dat je niet genoeg was.
Je ziet de oordelen, de vergelijkingen, de keren dat je zweeg om niemand te storen.
Je ziet de vrouw die alles heeft gedragen... en die soms voelt dat ze niet meer kan.
Er zijn stiltes die zwaarder wegen dan welke schreeuw dan ook.
Omhelzingen die nooit komen.
En nachten die eeuwig lijken te duren.
Ik weet dat je glimlacht voor anderen...
en dat er vanbinnen een leegte is die niemand opmerkt.
Ik weet dat je jezelf geeft zonder te tellen, dat je meer biedt dan je ontvangt,
en dat je, ondanks dat, soms het gevoel hebt dat het niet telt.
Maar luister goed naar me:
Je bent niet wat je hebt verloren.
Je bent niet wat je is aangedaan.
Je bent noch je fouten, noch je wonden.
Je bent de vrouw die blijft staan...
degene die huilt, maar weer opstaat.
Degene die leert, op haar eigen tempo, om voor zichzelf te kiezen.
Op een dag zul je begrijpen dat je niemand's goedkeuring nodig hebt
om je waardevol te voelen.
Op die dag zal het gewicht van de wereld lichter zijn...
en zal je glimlach de jouwe zijn, niet geleend.
Vandaag, geef jezelf de toestemming om te huilen, los te laten, te rusten.
Maar beloof jezelf dat je morgen een stap, hoe klein ook, naar jezelf zult zetten.
Omdat je leven verandert op de dag dat je stopt jezelf te verlaten.