Ze wilde hen niet storen

 

 "Ze wilde hen niet storen..." 

In een klein huisje aan het einde van het dorp woonde Viviane, 78 jaar.
Haar haar, ooit zo zwart als de nacht, was wit geworden en haar handen trilden een beetje als ze haar kopje thee vasthield.
Ze had drie kinderen gehad.
Ze had hen in haar buik gedragen, met haar handen gevoed, beschermd tegen alles wat ze kon.
Ze had hard gewerkt — schoonmaak bij anderen, naaien tot laat in de nacht — zodat ze mooie schriften, nieuwe schoenen en dromen die verder reikten dan de muren van het huis konden hebben.
Toen gingen de jaren voorbij.
Ze vertrokken. Ver weg.
Ze belden soms... in het begin. Toen steeds minder.
Altijd dezelfde zinnen:
— "Mama, ik werk veel."
— "Ik kom snel, beloofd."
Maar het "snel" kwam nooit.
Viviane klaagde niet.
Als de postbode langskwam, glimlachte ze, hopend op een brief of een kaart.
Vaak waren het alleen rekeningen.
Soms, 's avonds, maakte ze couscous voor zes personen, zoals vroeger...
Dan ruimde ze de onaangeroerde borden één voor één op, in stilte.
Ze zei tegen de buren:
— "Mijn kinderen zijn druk, dat is goed... dat betekent dat ze succesvol zijn."
Maar in haar ogen was er een kalme zee die stormen verborg.
Een winter blokkeerde de sneeuw de weg.
Niemand kwam.
Niemand belde.
En toch, elke ochtend, opende Viviane haar luiken, veegde voor haar deur en liet de sleutel in hetzelfde kleine bloempotje, voor het geval dat...
Op een dag zou misschien een van hen terugkomen.
Achter sommige gesloten deuren wachten nog steeds harten.