Iemand schreef

 Gelukkig is er in ons gezin 'maar' 1 van de vier en gelukkig heeft ze haar broer en zussen er niet in mee kunnen trekken.

Alle 3 hebben ze gezegt: "stop met liegen". Ze blijft geloven in haar eigen leugens..
Ze is uit 't niets vertrokken, ver weg van haar familie.
Alle mensen waar ze nu in aanraking komt vertelt ze de meest verschrikkelijke dingen. Dat ik haar heel haar leven sloeg, dat we er nooit voor haar waren..
Tegendeel is waar, op haar 11de in groep 7 begon ze met liegen dat ze leukemie had, dat ze een gebroken arm had, dat haar oma dood aan de dijk lag..
School moest daar iets mee, dus maatschappelijk werkster erbij.
Werd steeds erger.
Automatisch kom je dan in de mallemolen van ziekenhuizen, psychiatrie, klinieken etc.
Zeven jaar lang hebben wij haar alle hulp gegeven samen met Sophia kinderziekenhuis.
Alles kwam voorbij liegen, anorexia,zelfmoordpogingen, zichzelf snijden, PNEA.
Wonder boven wonder hebben we 't gezin bij elkaar kunnen, hebben we de andere 3 kinderen na eigen zeggen goed en vooral liefdevol, betrokken opgevoed..
Hun eigen woorden "pap, mam gelukkig snappen we ons zus niet. Als we haar wel snappen waaren we net zo ziek..
Laat 't los mam.
Je hebt ons 3 en 2 kleinkinderen die ontzettend gek metjullie zijn...
Het blijft levende rouw dat 1 dochter heel haar eigen familie zo vertrapt, haar eigen 2 kindertjes hier in meeneemt.
Wat ik gewoon niet snapt dat alle "nieuwe" mensen haar zo klakkeloos geloven.
Zou als nieuwe schoonouders, vriend etc toch eenscontact met haar ouders/familie opnemen om de andere kant van 't verhaal te horen..
Blijf 't bizar vinden...