Sommige verhalen eindigen niet met een afsluiting

 Sommige verhalen eindigen niet met een afsluiting – ze vervagen gewoon halverwege, zwaar van stilte en onbeantwoorde vragen. Geen laatste hoofdstuk, geen laatste gesprek, alleen een plotselinge stilte waar ooit betekenis was. Het doet pijn op een manier die met geen woorden te beschrijven is, wetende dat iets dat ooit zo levendig aanvoelde, onafgemaakt kan blijven, zonder een goed afscheid. Je blijft achter met herinneringen, je afvragend of ze dezelfde pijn voelden toen ze zonder een woord loslieten.

Er is een bepaald soort verdriet verbonden aan onafgemaakte verhalen – het soort verdriet dat stilletjes op de achtergrond van je dagen blijft hangen. Je draagt ​​het met je mee, niet omdat je dat wilt, maar omdat er nooit een moment is geweest om het te laten rusten. Misschien waren sommige mensen bedoeld als lessen, niet als constante factoren. Misschien eindigen sommige hoofdstukken niet met een punt, maar met een pauze die nooit verdergaat. En misschien is dat wel het moeilijkste – niet het einde, maar de onzekerheid of het ooit echt een einde heeft gehad.

— Balt Rodriguez