Er waren soms dagen
Er waren soms dagen,weken en zelfs maanden,
dat ik mij de ongelukkigste mens op de wereld waande.
Ik zag de kleuren van het leven niet,
had zelfmedelijden en was verteerd door verdriet.
Niets was interessant, ik vond alles verkeerd,
ik had geen gevoel, was helemaal geblokkeerd.
Ik had wel liefdevolle mensen om me heen
en toch voelde ik me helemaal alleen.
Maar in een hoekje diep bij me vanbinnen,
vocht ik terug en wilde ik herbeginnen.
Het leven blijft nu eenmaal niet stilstaan,
met de tijd die nog rest zal ik moeten doorgaan.
Door altijd verdrietig en ongelukkig te zijn,
doe ik ook dierbare mensen veel pijn.
Waarom zou ik alles opgeven,
er is toch altijd “iets”dat de moeite is om voor te leven.
Al is het gewoon mijn hondje dat wiebelt met zijn staart,
als ik lusteloos en levensmoe tegen hem praat.
Alsof hij mijn ellendig gevoel en verdriet
volledig begrijpt en echt wel ziet.
Ik kan hem alles uitleggen,
zonder dat hij Ć©Ć©n woord zal terug zeggen.
Op zo een moment is het belangrijk dat ik alleen praat,
zonder dat iemand zegt dat hij hetzelfde heeft meegemaakt.
Ieder mens op aarde krijgt onaangename dingen te verduren,
we weten immers nooit wat het leven op ons af zal vuren.
Sommige problemen zijn groot, andere zijn klein,
maar vele kleintjes kunnen ook Ć©Ć©n grote zijn.
Een mens komt op aarde maar zal ook weer verdwijnen,
daarom kwam ik weer overeind, ik wil niet gewoon wegkwijnen.
Want in de tijd die je hebt tussen leven en dood
is wilskracht even hard nodig als water en brood.
Reacties
Een reactie posten