De afwijzing die je niet ziet aankomen

 De afwijzing die je niet ziet aankomen

(maar die je wél raakt tot op het bot)

Niet gekozen worden.
Niet meer op één staan.

Iemand die vroeger altijd voor jou kwam, kiest nu een ander.
Een vriendin. Een nieuwe liefde. Een andere richting.
En jij blijft achter, en die voelt rauw: blijkbaar doe ik er niet meer toe.

Dat is afwijzing.

Niet per se uitgesproken, maar wel voelbaar in je hele lijf.
En wat je dan vaak doet?
Je sluit je hart.
Je zegt: laat dan maar.
Je gaat uit contact. Of je probeert jezelf alsnog wél belangrijk te maken.

Het is niet zomaar iets.
Het raakt je precies op dat punt waar je ooit bent gaan geloven:
"ik ben alleen waardevol als iemand anders dat bevestigt."

En dus:
Als iemand afstand neemt… ga jij je ook afsluiten. (het moet wel van twee kanten komen)

Als iemand voor een ander kiest… Roep je heel hard: dan maar niet. (vanuit pijn ga je verder)

Als iemand minder met je deelt… Ga je extra niet meer snel reageren.

Wat er dan gebeurt is dat je weer een harde laag om heen bouwt.
Weer verharding.

Maar hier komt de shift:
De afwijzing van de ander zegt niets over jouw waarde.
Het zegt alles over jouw innerlijke overtuiging.

Over het kleine kind in jou dat ooit is gaan denken:
“ik moet iets bijzonders zijn om liefde te verdienen.”

En dan lijkt het alsof de ander jou iets aandoet.
Maar eigenlijk bevestigt die situatie alleen het verhaal dat jij al in jezelf draagt.

Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je ooit krachtig bent geworden door jezelf te beschermen.

Dit gaat dus niet over de ander.
Dit gaat over waar jij jezelf nog steeds afwijst op het moment dat iemand anders dat lijkt te doen.

En daar… precies daar… ontstaat ruimte.

Niet om het te fixen.
Maar om het te zien.
Maar hij voelt tot op het bot.