Veel mensen denken dat rouw iets is waar je doorheen huilt

 Veel mensen denken dat rouw iets is waar je doorheen huilt.

Maar zo ziet rouw om een geliefd dier er niet altijd uit.
Soms ziet rouw eruit als ’s morgens opstaan
en gewoon weer verder gaan met de dag....
terwijl je hart nog steeds zoekt
naar de lieverd die je altijd volgde.
Het ziet eruit als naar huis komen
en heel even vergeten
dat er niemand meer op je wacht aan de deur.
Als automatisch naar de leiband kijken
of naar dat plekje in huis
waar hij of zij altijd lag.
Het ziet eruit als in de winkel staan
en even denken:
“Ik moet nog eten voor hem meenemen.”
en dan plots beseffen
dat dat niet meer hoeft.
Soms lach je even om iets kleins,
en een paar minuten later
voel je een steek van schuld,
omdat jouw wereld toch even verder draaide.
Voor de buitenwereld
kan het lijken alsof het alweer beter gaat.
Maar vanbinnen
draag je nog altijd de stilte...
van een huis...
waar een hartslag ontbreekt.
En misschien is dat wel het moeilijkste.
De meeste mensen zien die kant van rouw niet.
Maar de mensen die ook een dierbaar dier moesten laten gaan…
die herkennen het meteen.
In een blik.
In een stil knikje.
In het begrijpen
zonder woorden.