Single All the Way - Review

 Peter, een socialmediastrateeg uit Los Angeles , is het zat dat zijn hele familie hem elk jaar tijdens de feestdagen lastigvalt met zijn vrijgezellenstatus. Hij is enthousiast om zijn nieuwe vriend Tim mee te nemen naar New Hampshire om hen te ontmoeten, totdat hij erachter komt dat Tim getrouwd is. Tims vrouw huurt namelijk Peters beste vriend en huisgenoot Nick in als freelance klusjesman. Peter is er kapot van en overtuigt Nick om met hem mee te reizen naar New Hampshire en te doen alsof ze een relatie hebben.

Voordat Peter en Nick hun neprelatie kunnen aankondigen, vertelt Peters moeder Carole hem dat ze een blind date heeft geregeld tussen hem en haar spinninginstructeur James. Peter stemt met tegenzin toe, aangemoedigd door Carole en Nick.

De rest van Peters familie arriveert: zijn vader Harold, zijn zussen Lisa en Ashleigh en hun respectievelijke gezinnen, en zijn tante Sandy, die de jaarlijkse kerstuitvoering voor kinderen regisseert . Harold vertelt Nick in vertrouwen dat hij altijd al heeft gedacht dat hij en Peter perfect bij elkaar zouden passen. Hij merkt ook op dat Peter het gelukkigst lijkt te zijn als hij bij Nick is.

Ondertussen gaat Peter een aantal keer op date met James, onder andere om een ​​kerstboom te kopen en een dagje te skiën . Ze vermaken zich prima, hoewel Peter Nick steeds weer ter sprake brengt en hij begint te twijfelen tussen zijn beperkte tijd met James en zijn familie. Tot Nicks grote teleurstelling vertelt hij hem dat hij overweegt terug te verhuizen naar New Hampshire.

Peters baas belt hem op om te vertellen dat ze hun laatste reclamecampagne stopzetten en geeft hem de opdracht om binnen een dag een nieuwe campagne te ontwikkelen met 'echte mensen' in plaats van modellen. Harold, die Peter en Nick meer tijd samen wil laten doorbrengen, stelt voor om Nick te fotograferen; hoewel Nick aanvankelijk aarzelend is, is de fotoshoot een succes. Lisa's dochters, Sofia en Daniela, hopen ook dat Peter en Nick een stel worden.

De nichtjes dwingen Nick om toe te geven dat hij verliefd is op Peter, en later doen ze alsof ze in Peters bed in slaap vallen, zodat hij Nicks bed moet delen. De volgende dag praten Sofia en Daniela met Peter, die hen vertelt dat hij gevoelens voor Nick heeft, maar bang is om hun vriendschap op het spel te zetten. Tante Sandy's kerstspel is een succes dankzij de hulp van Peter en Nick.

Nadien biecht Nick zijn gevoelens op aan Peter, die nog steeds bang is dat een relatie hun vriendschap in gevaar kan brengen. Hij vertelt Nick dat hij heeft besloten terug naar huis te verhuizen. Terwijl Peter met James naar de bar gaat om het succes van de missverkiezing te vieren, pakt Nick zijn koffers en maakt zich klaar om terug te keren naar Los Angeles. Hij neemt echter nog één klusje aan: het opnieuw schilderen van een winkel waarvan de eigenaar met pensioen gaat.

James vertelt Peter dat ze niet bij elkaar passen en dat Peter bij Nick hoort. Peter haast zich naar huis, maar Nick is weg. Hij ziet hun huurauto bij de winkel staan ​​en gaat naar binnen. Nick vertelt hem dat hij de eerste zes maanden huur van de winkel als kerstcadeau voor Peter heeft betaald, omdat Peter altijd al een plantenwinkel wilde beginnen. Peter vertelt Nick eindelijk dat hij verliefd op hem is en ze zoenen. Op eerste kerstdag maken ze bekend dat ze een relatie hebben en van plan zijn samen naar New Hampshire te verhuizen, tot grote vreugde van Peters hele familie.

Bron : WikiPedia
____________________

Review:

Verschrikkelijk van begin tot eind. Niet grappig, en ook niet slecht geschreven. Irritante personages, een voorspelbaar plot en gewoonweg slecht. De hoofdpersonen worden in een relatie gedwongen zonder enige chemie op het scherm.
Het levenloze script, de geforceerde dialogen, de onhandige manier van spreken, de geforceerde spanning... alles is vreselijk, gewoon vreselijk. Elk plotpunt komt precies op het moment dat de speelduur dat vereist, niet wanneer het verhaal het verdient: het nep-daten, de bemoeizuchtige ouders, de vraag of de beste vriend(in) uit de kindertijd wel of niet bij elkaar komt - alles wordt met het enthousiasme van een afgevinkt lijstje gepresenteerd in plaats van een verteld verhaal. De dialogen klinken niet zozeer als mensen die met elkaar praten, maar eerder als een eerste versie die per ongeluk voor de definitieve versie is aangezien, vol uitleg vermomd als geklets en grappen die zichzelf aankondigen als grappen voordat ze aankomen, als ze al aankomen.
De acteerprestaties zijn al niet veel beter. De dialogen klinken ingestudeerd op de slechtst mogelijke manier - technisch correct, emotioneel afwezig - alsof de acteurs hun tekst opzeggen in plaats van zich in de personages in te leven. Zelfs scènes die bedoeld zijn om echt op het spel te staan, de zogenaamde emotionele kern van het hele verhaal, worden overrompeld door een tempo dat doodsbang lijkt voor een rustig moment.
Het begon wat stroef, maar niet verschrikkelijk, en maakte zelfs een paar interessante punten, zoals dat homoseksuele mensen gewoon vrienden kunnen zijn. De plot was wat rommelig, maar dat is prima voor een melige romcom.
De rest van de film is echter verschrikkelijk, met een geforceerde driehoeksverhouding. De hele film bleef maar benadrukken hoe goed Peter en Nick bij elkaar pasten, maar weigerde ons ook maar één scène te laten zien waarin ze daadwerkelijk gevoelens voor elkaar ontwikkelden, afgezien van een clichématige fotoshoot in een veld. De rest van de film bestaat uit interacties tussen Peter en James (die, hoewel ze ook nauwelijks chemie hadden, veel meer chemie hadden dan Peter en Nick) en de bemoeizuchtige familie, die Nick geforceerd gevoelens voor Peter laat ontwikkelen. De film laat die gevoelens pas in de laatste minuten zien, waar ze schijnbaar uit het niets opduiken en alleen verbaal worden overgebracht. Hiermee keren de schrijvers hun oorspronkelijke boodschap, dat homoseksuele mensen gewoon vrienden kunnen zijn, volledig terug en leveren ze een van de meest oppervlakkige en geforceerde romances af die ik ooit heb gezien. De hele familie was zo irritant, ze bemoeiden zich op absurde wijze met het liefdesleven van de hoofdpersoon, op een manier die eerlijk gezegd een beetje homofoob aanvoelde. De "noodzakelijke" dansscène op zolder hielp daar ook niet bij.
Zelfs Jennifer Coolidge kon dit niet redden. Ze verschijnt, doet haar vertrouwde trucjes om de show te stelen, en even herinner je je hoe charisma er op het scherm uitziet - en dan valt de film terug in zijn standaardmodus van gelikte, kunstmatige leegte. Het is minder een film dan een product: in elkaar gezet, niet gemaakt.