Alsof leeftijd bepaalt hoeveel verdriet je mag voelen

 Alsof leeftijd bepaalt hoeveel verdriet je mag voelen…

“Je mag blij zijn dat je dier zo oud is geworden.”

Misschien is het goed bedoeld.
Misschien probeert iemand je ermee te troosten.

Maar soms voelt zo’n zin helemaal niet als troost.

Want verdriet heeft geen leeftijd.

Het maakt niet uit of je dier maar een paar maanden bij je was, een paar jaar, of bijna een heel mensenleven.

Je hebt geen verdriet om het aantal jaren.
Je hebt verdriet omdat je jouw dier moet missen.

Je mist dat vertrouwde snoetje.
Die zachte pootjes.
Het geluid waarmee je dier je begroette.
De blik die alleen jullie samen begrepen.
De kleine gewoontes die zo vanzelfsprekend waren geworden.

En ja… misschien heeft je dier een mooie leeftijd bereikt.
Daar mag je dankbaar voor zijn.

Maar dankbaarheid neemt verdriet niet weg.

Je kunt dankbaar zijn voor alle jaren samen
én tegelijkertijd intens verdrietig zijn omdat die jaren voorbij zijn.

Want hoe lang je dier ook bij je mocht blijven,
de liefde die je samen hebt opgebouwd,
wordt niet minder groot omdat iemand vindt dat je “blij mag zijn met de leeftijd”.

Er bestaat geen leeftijd waarop je verdriet minder echt wordt.

Geen leeftijd waarop je “genoeg” tijd hebt gehad.

Geen leeftijd waarop je afscheid makkelijker wordt.

Want je rouwt niet om hoe oud je dier was.
Je rouwt om wie je bent verloren.

En als je hart pijn doet,
dan mag dat.

Ongeacht de leeftijd.
Ongeacht hoe lang jullie samen waren.
Ongeacht wat anderen daarvan vinden.