Er is een liefde die begint vóór de eerste ademteug
Er is een liefde die begint vóór de eerste ademteug – vóór de eerste huilbui, vóór het eerste woord, vóór de eerste stap – en voor moeders begint die in de stille, heilige ruimte waarin ze een kind dragen. In die beginperiode droomde je talloze dromen. Geen onmogelijke of egoïstische dromen, maar juist de gewone, prachtige dromen die elke moeder koestert. Dat je kind zou opgroeien, zou opbloeien en zonder enige twijfel zou weten dat hij of zij geliefd was. Dat jullie samen door de seizoenen van het leven zouden gaan. Dat de band die in die allereerste, meest tedere momenten ontstond, jullie beiden de toekomst in zou dragen – een toekomst vol alledaagse magie. En toen, ergens tussen die talloze dromen en vandaag in, ging er iets vreselijk, hartverscheurend mis. Niet omdat de liefde veranderde. De liefde is nooit veranderd. Ze is nog steeds precies wat ze was op de dag dat je je baby voor het eerst voelde bewegen, de eerste dag dat je dat kostbare bundeltje aan je borst hield, de dag dat je voor het eerst begreep wat het betekent om iemand meer lief te hebben dan je eigen leven. Als jij een moeder bent die vervreemd is van haar kind en vandaag de last draagt van dromen die niet zijn uitgekomen, dan is jouw verdriet net zo echt en heilig als de liefde waaruit het voortkwam. De dromen waren echt. De liefde was echt. En dat geldt ook voor het verlies.
Deel dit bericht voor de moeders die dit vandaag alleen moeten dragen. Laat hen weten dat ze er niet alleen voor staan.
Anna Strand
Reacties
Een reactie posten