Sinatra: All or Nothing at All - Review

SINATRA: All or Nothing at All is een indringend en persoonlijk onderzoek naar het leven, de muziek en de carrière van de legendarische entertainer. Verteld in zijn eigen woorden, aan de hand van urenlange archiefinterviews en commentaar van mensen die hem het dichtst bij stonden, verweeft de documentaire de muziek en beelden uit Sinatra's leven met zelden vertoonde beelden van Sinatra's beroemde "Retirement Concert" in Los Angeles in 1971. Het verhaal van de film wordt gevormd door Sinatra's liedkeuze voor dat concert, die Gibney interpreteert als de persoonlijke leidraad van de zanger door zijn eigen leven. - HBO
_______________

Review:

Ik vond de eerste 45 minuten van deze documentaire goed. Daarna werd Sinatra echter overschaduwd door zijn beroemdheid. Waarom lieten de filmmakers de reactie van Sammy Davis Junior op de racistische sketches zien? Of waren die sketches altijd al racistisch? Waarom werd de relatie tussen Sinatra en zijn bijna uitsluitend zwarte muzikanten besproken? Ik heb enorm veel respect voor Harry Belafonte, maar hij is de enige die beweert dat Sinatra de burgerrechtenbeweging de rug toekeerde. Was dat wel zo? Zo ja, dan is dat een veel beter verhaal. Waarom gaf Sinatra, die MLK tot tranen toe roerde, de strijd voor raciale gelijkheid op? Deed hij dat wel? Had dat te maken met zijn relatie met de georganiseerde misdaad of met Reagan? Er zijn te veel vragen die leiden tot aannames bij de kijker, omdat de tweede helft van deze film zwak is. Ik heb eerlijk gezegd het gevoel dat de tweede helft de boel heeft verdoezeld. Er werd niet ingegaan op zijn relaties met veel jongere vrouwen of zijn relatie met jazzmuzikanten, van wie er maar heel weinig spraken over het opname- of optreedproces.
Zonder ook maar één interview met een sprekende hoofdpersoon, vult regisseur Alex Gibney de vier uur durende film met prachtig archiefmateriaal. Hij brengt Sinatra's klassieke nummers tot leven met nooit eerder vertoonde beelden en foto's die Franks jeugd in armoede, zijn dromen om een ​​ster te worden en zijn verliefde romance met Nancy Barbato belichten.
Gibney plaatst de beelden in een nieuwe context door Sinatra's betrokkenheid bij de burgerrechtenbeweging en de hoogtijdagen van Frank en The Rat Pack te belichten met inzichtelijke interviews met familieleden, voormalige platenproducenten en partners, die de man achter het sterrenimago onthullen.
Ondanks de lange speelduur wekt Gibney de indruk dat sommige onderwerpen slechts oppervlakkig aan bod komen, zoals Franks banden met de maffia, en belicht hij de impact die het overlijden van zijn vader op Sinatra had, maar laat hij het tragische overlijden van zijn moeder Dolly (die in 1977 bij een vliegtuigongeluk om het leven kwam) onvermeld. Dit alles in een verder uitstekende documentaire die bewijst dat Ol' Blue Eyes het op zijn eigen manier deed.
Sinatra is iemand die ik bewonder. Ik vind het jammer dat deze documentaire hem niet met al zijn tekortkomingen laat zien.