Ach, die map met het label 'telt niet mee'.

 Ach, die map met het label 'telt niet mee'. Blijkbaar is er daar binnen behoorlijk wat ruimte – genoeg plek voor tientallen jaren aan verhaaltjes voor het slapen gaan, gezinsvakanties, feesttradities, onderlinge grapjes, vieringen, doodgewone doordeweekse diners en elk moment waarop je er gewoon was, zonder dat daarom gevraagd hoefde te worden.

Dat alles wordt zorgvuldig opgeborgen onder 'irrelevant', terwijl er steeds weer wordt teruggegrepen op een veel dunnere map met het label 'bewijs van giftig gedrag'; die map wordt aangehaald als het volledige en definitieve verslag van je hele ouderschap.
Het selectieve geheugen dat een volwassen kind – met wie het contact verbroken is – nodig heeft om terug te kijken op een jeugd vol liefde en gelach, en er vervolgens voor te kiezen alleen die momenten te onthouden die een vooraf vaststaand oordeel bevestigen, is zowel oprecht hartverscheurend als absurd.

Maar die map kan niet bij jouw werkelijke herinneringen aan die jaren komen; die kan ze niet aanraken.

De echte herinneringen.
De momenten waarop je er was, liefdevol en menselijk, en je best deed.
Die verdwijnen niet zomaar omdat iemand anders besluit ze ergens anders onder te brengen.
Jij was erbij.
Jij weet wat die jaren werkelijk inhielden.

Geen enkele vorm van herschreven archivering verandert iets aan wat echt was, wat je hebt gegeven en wat oprecht en vanuit het hart gemeend was.
Die herinneringen zijn van jou.
Niemand kan die zomaar verplaatsen.

Anna Strand
@ABANDONED MOTHER