Als woorden tekortschieten… schrijft je hart verder
Als woorden tekortschieten… schrijft je hart verder.
Vandaag wilde ik je een brief schrijven.
Ik nam een blad papier, een pen… en dacht aan jou.
Maar geen enkele zin leek groot genoeg.
Want hoe schrijf je
“ik mis je”
als die drie woorden nooit kunnen vertellen hoe het voelt wanneer ik nog steeds naar jouw plekje kijk?
Hoe schrijf je
“ik hou van je”
als liefde precies de reden is waarom jouw lege mand, je halsband of een vergeten speeltje nog altijd zoveel pijn kan doen?
En hoe leg je uit dat mijn hand soms nog automatisch naast me zoekt…
naar jouw kopje,
jouw vacht,
jouw warme aanwezigheid?
Het blad bleef bijna leeg.
Maar mijn hart schreef verder.
Het schreef over de ochtenden waarop jij me wakker maakte.
Over het geluid van je pootjes in huis.
Over hoe je tegen mijn been kwam liggen terwijl ik mijn koffie dronk.
Over die ene knuffel die je overal mee naartoe sleepte.
Over neusafdrukken op het raam.
Over haren op mijn kleren waar ik vroeger soms over mopperde…
en die ik nu met heel mijn hart zou willen terugvinden.
Mijn hart schreef ook over de laatste dagen.
Over hoe ik zag dat je moe werd.
Over hoe graag ik de tijd wilde stilzetten.
Over hoe ik in jouw ogen keek en hoopte dat je nog even bij me kon blijven.
En dan kwam dat moment…
het afscheid.
Sommige herinneringen aan die dag zijn nog altijd moeilijk om in woorden te vangen.
Misschien hoeft dat ook niet.
Want er is één ding dat ik je nog zo graag zou willen zeggen:
Dankjewel.
Dankjewel dat jij mij koos.
Dankjewel voor alle gewone dagen die door jou bijzonder werden.
Dankjewel omdat jij er was zonder dat ik iets hoefde uit te leggen.
Je kende alle kanten van mij.
De blije.
De vermoeide.
De ongeduldige.
De verdrietige.
De gebroken.
En van allemaal hield je evenveel.
Misschien zijn tranen ook woorden.
Misschien schrijft rouw op een manier die wij niet altijd begrijpen.
In trillende handen.
In een lege mand.
In een onaangeraakt bakje.
In een halsband die we niet kunnen wegleggen.
In een naam die we soms zachtjes zeggen wanneer niemand luistert.
En misschien hoef ik jou helemaal geen brief te sturen.
Want misschien weet jij het al.
Misschien hoef ik alleen maar mijn liefde jouw kant op te sturen.
Diezelfde liefde die je voelde toen je nog naast me lag.
Ik vind het mooi om te denken dat jij ergens, voorbij de regenboog, weer vrij en gezond rondloopt.
En misschien draai je soms even je hoofd om…
omdat je iets herkent.
Niet mijn stem.
Niet mijn brief.
Maar mijn liefde.
Dus ik vouw het lege blad op en leg het bij jouw foto.
Voor een ander is het maar een bijna blanco vel papier.
Maar jij zou het begrijpen.
Want jij begreep mij altijd, zelfs wanneer ik zelf geen woorden vond.
En als er ergens een plek is waar brieven geschreven in stilte aankomen…
dan is die van jou eindeloos lang.
Er staat:
Ik herinner me jou.
Ik draag jou met me mee.
Ik mis je meer dan woorden ooit kunnen vertellen.
En ik zal van je blijven houden…
tot op een dag alle afstand tussen ons verdwenen is.
Want een liefde die echt was,
verdwijnt nooit.
Ze verandert alleen van vorm.
Reacties
Een reactie posten