Christmas on Windmill Way - Review

Mia Meijer verwacht dat haar oma Ann de Dutch Bake-Off wedstrijd op het kerstmarktfestival zal winnen met haar bekroonde Kerststol, maar haar oma heeft moeilijk nieuws te melden; bovendien keert Mia's ex terug en zorgt voor problemen in de fabriek.
____________

Review:

Christa Taylor Brown is een vreselijke actrice. Dit had kunnen werken, maar er was geen chemie tussen de hoofdrolspelers! Ook het kerstverhaal was zwak en de cinematografie liet te wensen over.
De dialogen waren zo traag en houterig en het verhaal zo voorspelbaar dat het bijna leek alsof het opzettelijk als achtergrondgeluid was gemaakt tijdens het scrollen door negatieve berichten.
Ik vond het idee van de zagerij, meubelmakerij enzovoort wel leuk, maar het zag er helemaal niet uit als een werkplek. Er was geen stof en alles leek schoon en nieuw, maar op de een of andere manier hadden ze dringend reparaties nodig die ze zich niet konden veroorloven, waardoor ze gedwongen werden te verkopen. En dan ineens is alles weer helemaal in orde?
De hoofdrolspelers zijn ex-schoolliefjes, maar de ene acteur is boven de 40 en de andere tussen de 25 en 30?
Het Nederlandse thema is slordig uitgewerkt.
Niets wordt echt serieus genomen of met passie gebracht, zelfs de mensen van het bedrijf leken erg kalm en makkelijk over te halen om de zagerij af te breken.
Mensen uit verschillende landen die naar Nederland komen en de taal leren, spreken de woorden zelfs na een maand al beter uit dan dit. Ze zeggen niet alleen geen volledige zinnen, wat aanzienlijk moeilijker zou zijn, maar alleen losse woorden, wat tien keer makkelijker is. Ik denk niet dat deze mensen dit in minder dan een maand hebben gefilmd. (Hoewel sommige scènes er wel zo uitzien, maar dat terzijde). Hoe dan ook, de acteurs hadden genoeg tijd om deze simpele woorden te leren. De uitspraak hoeft niet perfect te zijn, maar als het een film is over Nederland en windmolens, verwacht ik als kijker op zijn minst dat deze woorden correct worden uitgesproken. En hoe weinig onderzoek ze voor deze film hebben gedaan is belachelijk! De 'poffertjes' waren totaal anders dan ze horen te zijn, en de oliebollen (niet oliebollen) werden niet eens correct uitgesproken en leken er ook nog eens totaal niet op. Bovendien was het acteerwerk net zo slecht als de weergave van de Nederlandse cultuur in het algemeen. Behalve Chad Michael Murray, die de film nog enigszins bij elkaar houdt en het kijken de moeite waard maakt.
De reden voor mijn geklaag komt voort uit het feit dat ik erg uitkeek naar een film die de Nederlandse cultuur in een Amerikaanse kerstfilm zou laten zien. En dat is gewoon een feit. Punt.