Stof tot nadenken

 Stof tot nadenken 

Over honderd jaar, in het jaar 2126, zullen we allemaal dood en begraven zijn, evenals onze familieleden, vrienden en kennissen. Ons huis, waar we hard aan hebben gewerkt om het eigen te maken, zal door een vreemde, al dan niet na een verbouwing, als ‘thuis’ gezien worden. Al onze bezittingen, waar we een groot deel van ons leven over hebben gedaan om te vergaren, zullen zijn verspreid, in het bezit zijn van anderen, verloren gegaan. De auto waar we een klein fortuin aan hebben uitgegeven, zal tot schroot zijn gereduceerd of in het gunstigste geval als klassieker worden gekoesterd door een vreemde.
Onze nazaten zullen nog nauwelijks herinneren wie wij waren; wie van ons weet wie zijn overgrootvader was? Na ons overlijden zullen we nog een aantal jaren worden herinnerd, in een fotolijstje op iemands dressoir. Jaren daarna zullen onze geschiedenis, foto’s en daden verdwenen zijn in de vergetelheid van de geschiedenis. We zullen niet eens meer een herinnering meer zijn.
Altijd streven naar meer, hoger, sneller, duurder. Status en aanzien, zelfverrijking, bezit vergaren. Als we een moment namen om deze gedachten tot ons te laten doordringen, zouden we misschien beseffen hoe onbeduidend en zinloos de droom om dit alles te verwezenlijken eigenlijk is. Het zou ons anders doen denken en handelen en we zouden een ander mens zijn.
We verliezen het zicht op dingen waar het werkelijk om draait. De gemiste troostende arm om de schouder, de omhelzing, de bemoedigende woorden, de knipoog. De grappen waar we geen tijd voor namen. Kortom, de momenten die werkelijk herinnerd zouden moeten worden, omdat die ons leven vullen met geluk.
En wij verspillen het dag na dag met hebzucht en afgunst, terwijl ons beter bezighielden met tolerantie en inlevingsvermogen ,respect voor de ander.
En vooral laten we de liefde voor onszelf en anderen verspreiden .