Ik denk dat een van de redenen waarom vervreemding moeders zo hard raakt

 Ik denk dat een van de redenen waarom vervreemding moeders zo hard raakt, is dat het niet alleen gaat om het verliezen van contact met een #kind.

Het is het moment waarop je beseft hoeveel van je leven je hebt besteed aan het liefhebben van andere mensen.

Je hield van je #man.

Je hield van je #kinderen.

Je hield van je #kleinkinderen.

Je hield van je #ouders.

Je hield van je #schoonouders.

Je hield van je #vrienden.

Je kookte de maaltijden.

Je organiseerde de feestdagen.

Je onthield de verjaardagen.

Je kocht de cadeaus.

Je paste op de kinderen.

Je belde.

Je maakte je zorgen om iedereen.

Je hield geen rekening met al die mensen. De meeste moeders doen dat niet. Dan word je op een dag ziek, krijg je een crisis, verlies je je partner, word je ouder, of heb je gewoon iemand nodig die er voor je is. Dat is het moment waarop sommigen van ons een hartverscheurende ontdekking doen. De mensen voor wie we een oceaan zouden oversteken, steken niet eens de straat voor ons over. Dat is een harde waarheid om te accepteren.

Ik denk dat dat de reden is waarom zoveel moeders die geen contact meer hebben met hun kinderen het zo moeilijk hebben tijdens de feestdagen. Het is niet alleen dat de telefoon niet rinkelt. Het is het herinneren van al die kerstochtenden die je hebt gecreëerd.

-Alle verjaardagen die je hebt gepland.

-Alle cadeaus die je hebt gekocht.

-Alle offers die je hebt gebracht.

Je herinnert je nog dat je tot laat in de nacht cadeautjes inpakte terwijl iedereen al sliep. En nu krijg je zelfs geen kerstberichtje, zelfs niet met Kerstmis.

Mensen vragen zich af waarom moeders die geen contact meer hebben met hun kinderen zo kapot zijn, en dat komt omdat we niet alleen rouwen om onze kinderen, maar ook om het verlies van het gezin dat we DACHTEN te hebben.

We rouwen om de loyaliteit waarvan we dachten dat die bestond. We rouwen om de toekomst die we ons hadden voorgesteld MET DE #KLEINKINDEREN EN DE FEESTDAGEN…

En soms rouwen we om het besef dat we zoveel van onszelf hebben weggegeven dat we vergeten zijn iets voor onszelf te bewaren.

Als je je ooit zo hebt gevoeld, ben je niet gek, niet zwak en zeker niet alleen. Dit raakt je gewoon veel dieper dan verraad... Het doet anders pijn dan gewoon verlies. Wanneer iemand overlijdt, wordt de relatie je ontnomen. Wanneer iemand leeft en afstand neemt, blijft je geest vragen stellen als "Waarom?" en "Hoe kon dit gebeuren?" Die onbeantwoorde vraag kan het verdriet jarenlang aanwakkeren. Veel vervreemde ouders beschrijven niet alleen verdriet, maar ook een diep gevoel van desoriëntatie, omdat het verhaal dat ze over hun gezin geloofden niet langer overeenkomt met de werkelijkheid.

Veel moeders dragen ditzelfde verdriet in stilte... het moeilijkste is niet de stilte zelf. Het is proberen om er een logische verklaring voor te vinden!

Gedeeld van @Diana Nelson