Elisabeth – Kaiserin von Österreich (1972) - Review

Elisabeth, keizerin van Oostenrijk, is een historische film uit 1972 van Jörg A. Eggers en Theodor Grädler met Marisa Mell en Peter Fröhlich in de hoofdrollen .

Compleet verhaal en informatie over Elisabeth, keizerin van Oostenrijk

Elisabeth, keizerin van Oostenrijk, is een film uit 1972 van Jörg A. Eggers en Theodor Grädler met Marisa Mell, Peter Fröhlich en Nina Sandt in de hoofdrollen.
______________

Review:

Deze semi-documentaire televisieserie uit Oostenrijk heeft me als enthousiaste geschiedenisliefhebber wel overtuigd, maar niet wat betreft de mise-en-scène.
Dompel jezelf onder in het bewogen leven van een van Europa's beroemdste monarchen. "Elisabeth – Keizerin van Oostenrijk" (1972) vertelt het fascinerende verhaal van de legendarische keizerin Elisabeth ("Sisi") van Oostenrijk, indrukwekkend vertolkt door Marisa Mell. Naast haar levert Peter Fröhlich een meeslepende prestatie in deze rijkelijk geproduceerde historische film. Te midden van de pracht en praal van het Weense keizerlijke hof, politieke intriges en persoonlijke tragedies, schetst de film een ​​portret van een buitengewone vrouw die streefde naar vrijheid, liefde en zelfbeschikking. Prachtige kostuums, historische decors en emotionele momenten maken deze film tot een bijzondere ervaring voor liefhebbers van klassieke historische films.
Verwacht geen speelfilm zoals de Sissi-trilogie.
We zien de adembenemend mooie Marisa Mell, geboren in Graz in 1939 en veel te jong overleden in 1992 op slechts 53-jarige leeftijd, in de titelrol.
Ik vind de film zeer goed verwerkt. Deze film is heel dicht bij het echte leven van de keizerin. Ik ken ook de musical Elisabeth die ook niet kitsch is. Sissi film was vroeger heel goed om naar te kijken, als de waarheid volledig vermomd. De tijden of gebeurtenissen waren ook niet goed. Maar deze film is de waarheid. Ik raad iedereen aan die geïnteresseerd is in de waarheid deze film te kopen. En wie geïnteresseerd is in Sissifan is verplicht om naar hem te kijken. Ik heb nu ook Rudolf's film besteld, want zelfs daar wordt de waarheid verteld.
Zoals gebruikelijk bij een televisiedrama van dit genre, worden zogenaamde gedramatiseerde scènes getoond, zodat de arme verteller af en toe even op adem kan komen. Tussendoor zijn er beelden met uitleg over historische feiten, zoals de Slag bij Solferino in 1859, die een rampzalige afloop had voor keizer Franz Joseph.
Waarom was ik gedeeltelijk overtuigd door het geheel?
Ik heb verschillende biografieën van Sissi gelezen, dus ik kon een mening vormen.
In de film horen we uitspraken van haar die historisch gedocumenteerd zijn aan de hand van dagboekfragmenten en uitgebreide correspondentie.
Er is niets mis mee om het onderwerp "Sissi", die eigenlijk Sisi heette, te verkennen in een documentaire met filmfragmenten. Maar wie heeft de casting voor deze productie uit 1972 gedaan? Marisa Mell is totaal niet overtuigend als de jonge Sissi; ze zou net zo goed haar eigen moeder kunnen spelen. De dialogen tussen de verschillende personages voelen geforceerd en overdreven aan. Zelfs de weergave van het verdriet van de Oostenrijkse keizerin over de dood van haar jonge dochter tijdens een van haar reizen is amateuristisch.
Haar rusteloze energie, inclusief gymnastische oefeningen, haar melancholie en het feit dat ze, zoals ze zelf ooit zei, een slaaf van haar haar was, worden allemaal genoemd.
Ook wordt de meest vertrouwde vriendin van de keizer, de Burgtheater-actrice Katharina Schratt, genoemd, die Sissi zelf aan hem voorstelde zodat hij zich niet zo alleen zou voelen, terwijl zij er meer dan ooit naar verlangde om aan alles te ontsnappen.
Ja, er zit echt veel van de authentieke Sissi in dit verhaal.