Carrie - Review

Carrie is een Amerikaanse bovennatuurlijke horror - miniserie , ontwikkeld door Mike Flanagan en geproduceerd door Amazon MGM Studios voor Amazon Prime Video . Het is de eerste serie-adaptatie van de gelijknamige franchise en is gebaseerd op de roman uit 1974 van Stephen King.

Carrie wordt beschreven als een hervertelling van het verhaal van de buitenbeentje Carrie White ( Summer H. Howell ), een middelbare scholier die haar leven lang afgezonderd heeft doorgebracht met haar dominante moeder ( Samantha Sloyan ). Na de plotselinge dood van haar vader moet Carrie de uitdagingen van het middelbareschoolleven het hoofd bieden, een pestschandaal meemaken en de opkomst van mysterieuze telekinetische krachten ontdekken.

— Deadline Hollywood 

Bron: WikiPedia
_______________________

Review:

Ik vond de serie echt geweldig. Carrie werd fantastisch neergezet en je leefde echt met haar mee. Ik werd echt boos toen ze gepest werd. Ik haatte Chris, maar dat is denk ik te danken aan de actrice, die haar echt goed speelde. Ze was onuitstaanbaar en ik wilde haar het liefst door de tv heen slaan. Mike Flanagan heeft weer eens geflikt. Ik vind het geweldig wat hij in zijn interview zei: dat dit boek al meerdere keren uitstekend verfilmd is. Daarom wilde hij iets anders maken, aangepast aan de huidige tijd. Hij wilde de andere films niet namaken, maar zijn eigen versie creëren. Daarom snap ik niet waarom zoveel mensen boos zijn. Het was geen geheim dat het anders zou zijn, en toch kiezen jullie ervoor om te kijken en zijn jullie nu boos dat het anders is. Als je zo dol bent op het boek of de oude films, laat deze dan aan ons over en ga die kijken. In plaats van van deze te genieten, ben je hem aan het vergelijken met de andere versies.
Het is geen exacte kopie van eerdere verfilmingen van Stephen Kings meesterwerk, maar waarom ook geen creatieve vrijheid? De vernieuwde opzet biedt meer ruimte voor karakterontwikkeling, terwijl het tempo hoog blijft en de serie enorm verslavend is.
Personages die ik dacht te kennen, verrasten me. Bekende relaties kregen een nieuwe betekenis. Margaret White en Christine werden in het bijzonder complexer, meerdimensionaal en uiteindelijk menselijker.
Wat me het meest raakte, was de ontdekking dat dit verhaal niet in steen gebeiteld was. Er was nog steeds ruimte om deze personages anders te zien, om te heroverwegen wat we dachten te weten en om mogelijkheden te bedenken die verder gingen dan wat ons was voorgeschoteld.
En Carrie zelf kreeg iets buitengewoons: de kans om boven de omstandigheden uit te stijgen die haar hadden gevormd.
Omdat ik zelf een moeilijke relatie met mijn moeder heb gehad, vond ik haar verhaal ontzettend ontroerend. Door te zien hoe Carrie een weg vooruit vond, besefte ik dat ik dat ook kan.
Mike Flanagan heeft iets bijzonders gepresteerd. Hij heeft Stephen Kings meesterwerk eer bewezen en het tegelijkertijd een nieuwe dimensie gegeven. Hij heeft de eerdere versies niet afgezwakt. Hij heeft de hele ervaring van het kennen en liefhebben van dit verhaal verrijkt.
Ik had nooit gedacht dat Carrie me na al die jaren nog steeds zou kunnen verrassen, mijn perceptie zou kunnen uitdagen en me zo diep zou kunnen raken.
Een echte aanrader om in één keer te bekijken! Mike Flanagan stelt zelden teleur. Als je zijn eerdere werk leuk vond, zul je ook deze serie waarderen.