A Cinderella Christmas Ball - Review

De serie volgt Chelsea Jones, een danslerares, tijdens haar reis naar het kleine Europese land Havenshire op zoek naar haar afkomst gedurende de kerstvakantie.
__________

Review:

Het is altijd geweldig om een ​​melige, clichématige kerstromcom te vinden waarin alle logica overboord is gegooid. Je stelt jezelf tijdens het kijken allerlei vragen. Alles is groen en rood. Al haar kleren zijn groen en rood. Ik moet er verder niet over uitweiden, ik vul alleen maar ruimte op voor de recensie.
Binnen enkele minuten krijgen we te maken met dode adoptieouders, een hilarisch slecht gefotoshopte achtergrond en een vermeende koninklijke afstamming uit "Havenshire", een plaats die klinkt alsof hij tijdens de lunchpauze is verzonnen. Haar blutstudenten financieren op de een of andere manier haar reis naar dit "Engelse dorpje in de buurt van Luxemburg", een locatie met meer choreografie dan logica.
De film is deels clichématig en voorspelbaar (tot aan de belachelijk uitziende paleiswachten en iedereen in het zogenaamd Europese land die met een sterk Engels accent spreekt – zoals altijd in dit soort films). McKellars personage Chelsea is op zoek naar informatie over haar moeder, die naar hetzelfde kleine land is gereisd waar Chelsea zich nu bevindt. Die zoektocht zorgt voor een paar wendingen in wat anders een vrij alledaagse film zou zijn met een clichématige mannelijke hoofdrolspeler: je weet wel, de prins en zijn koninklijke lotsbestemming, die geacht wordt een jeugdvriendin ten huwelijk te vragen (of zoiets) en al dat soort dingen.
De inwoners van Havenshire dansen constant, de bewakers lijken gekleed door Look Sharp en de figuranten lijken in totaal verschillende films te spelen - met toewijding. Chelsea ontmoet een verdacht vermomde vreemdeling (bril + pet + tartan = absoluut de prins) en dwaalt vervolgens ongehinderd koninklijke gebouwen binnen. Beveiliging is hier geen optie.
De kasteeldecoratie bestaat uitsluitend uit niet-passende fotolijstjes van Kmart vol moderne familiefoto's. Geen portretten, geen geschiedenis - alleen budgetrekwisieten die hun best doen. Er is een Een sneeuwballengevecht, een prins zonder "vrijheid" die desondanks alleen door het dorp zwerft, en dorpelingen die weigeren extra tekst op te zeggen uit angst het budget te overschrijden.
Chelsea en de prins zoenen bijna onder nepsneeuw, bezoeken een kunstgalerie zonder personeel (alleen een plastic map) en worstelen zich door de traditie van de koninklijke bruidselectie. Hun chemie is... minimaal. Hij straalt, zij reageert als een licht geschrokken stokstaartje.
Tegen de tijd dat we bij het bal aankomen - compleet met slecht passende jurken, verrassende figuranten en een omgekeerde Dirty Dancing-lift die eruitziet als veehandel - heeft de film zijn eigenzinnige sprookjesachtige energie volledig omarmd.
Het is zo slecht dat het briljant is. Dat Photoshop-kasteel is geweldig!