Tot we elkaar weer ontmoeten

 Tot we elkaar weer ontmoeten...

Ik begrijp waarom verdriet wordt omschreven als een reis. Dit pad gaat maar door en de enige garantie is dat een gebroken hart er altijd deel van zal uitmaken.
De weg kronkelt en draait, onverwachts snijdend.
Sommige dagen doen meer pijn dan andere.
Ik loop door prachtige velden gevuld met herinneringen, mijn handen dankbaar strijkend langs alles wat je voor mij hebt achtergelaten om te koesteren. Maar op sommige dagen is er niet genoeg dankbaarheid om deze wonden gesloten te houden.
Ik sleep me voort en geen enkele hoeveelheid tijd of condoleances lijkt deze wegen gladder te maken.
Er zijn stappen die zo zwaar zijn dat ik het gevoel heb dat ik voor altijd vastzit op dezelfde plek.
De wolken trekken samen. Ik beweeg niet. De regen begint te vallen.
Er is geen ontkomen aan ruw weer.
Dus, ik verwelkom het. Ik blijf staan en laat het tot op het bot in mij doordringen.
Ik vecht niet langer tegen deze stormen.
Er zullen er meer komen.
Ik zal de liefde die je me hebt nagelaten niet respectloos behandelen door mezelf verdriet te ontzeggen.
Het is zo klein in vergelijking. Ik ga verder, zo goed als ik kan, accepterend dat de reis pas eindigt wanneer we elkaar opnieuw ontmoeten.

J. Raymond