From - Seizoen 4- Review


Tabitha en Jade gaan op zoek naar de oorsprong van het mysterieuze stadje en proberen eindelijk de waarheid achter de Man in Yellow en de angstaanjagende wezens te ontdekken.
______________

Review:

De finale van seizoen 4 gaf ons niets. Geen duidelijkheid over de botten, afgezien van een letterlijke opgraving. Niets over de Man in het Geel. Niets over de Jongen in het Wit. Alleen maar meer vragen bovenop de vragen van vorig seizoen, die op hun beurt weer voortbouwden op de vragen van het seizoen daarvoor.
Laat me even uitleggen wat er dit seizoen precies is gebeurd. Ze hebben VIER afleveringen lang personages laten staan ​​praten over de botten. Vier. Uur. Aan planning. Dezelfde dramatische gesprekken in een oneindige lus, dezelfde bezorgde gezichten, dezelfde 'maar wat als'-dialogen. En toen kwam de finale met de opgraving. Dat is alles. Dat is de beloning voor een maand aan opbouw. ​​Een vervelende klus vermomd als climax.
Dit is het toppunt van lui schrijven. In een echte schrijverskamer zou de hele verhaallijn rond de botten in één aflevering passen. Ze vinden ze, ze ruziën, ze graven, er gaat iets mis, cliffhanger. Klaar in 50 minuten. In plaats daarvan kregen we een heel seizoen vol getreuzel, omdat de schrijvers niet genoeg verhaal hadden voor 10 afleveringen, dus rekten ze één plotpunt uit over vier uur aan planningsscènes. Planningsscènes zorgen niet voor spanning. Het is expositie met een angstige ondertoon. Echte spanning komt voort uit beslissingen en de gevolgen daarvan, niet uit mensen in een keuken die voor de veertigste keer zeggen: 'We moeten voorzichtig zijn'.
En dan is er nog de perscampagne. Elke twee weken voor een finale verschijnen de castleden in podcasts en op Instagram met uitspraken als: 'Jullie zullen geschokt zijn', 'Dit verandert alles', 'We hebben gehuild tijdens het lezen van het script'. Op dit punt is dat gewoon een teken aan de wand. Als de marketingafdeling zoveel werk moet verzetten, weten de schrijvers al dat de ontknoping mager is en wekken ze alvast goodwill op zodat je het uitzit. De acteurs zijn medeplichtig. Stop met ons een finale voor te spiegelen die niet bestaat.
Ik gebruik de skip-knop al drie seizoenen lang. Ik kijk misschien maar 15 minuten van de daadwerkelijke schermtijd per aflevering. De rest is opvulling, peptalks, planning en samenvattingen van dialogen. Dat is geen probleem van de kijker, dat is een probleem van het script. Als je publiek 75 procent van elke aflevering kan overslaan en het verhaal nog steeds kan volgen, dan is er niet genoeg plot.
Eerlijk gezegd: dit had één seizoen moeten zijn. Twaalf afleveringen. Een strakke plot, een stad die mensen gevangen houdt, monsters 's nachts, ontsnappen of sterven in de poging. Los het op. Ga verder. In plaats daarvan kregen we de Lost-behandeling, waarbij de mysteriebox elk seizoen groter wordt omdat de schrijvers beseften dat ze een hit te pakken hadden en de motivatie omsloeg van het vertellen van het verhaal naar het uitstellen ervan. We weten allemaal hoe Lost eindigde. From Software gaat dezelfde kant op en de cast probeert ons daarover in elk interview te manipuleren.
Wat me opviel, was dat het leek alsof iedereen in de stad in het verleden een pact met de man in het geel had gesloten. Als het enige wat ze hoefde te doen was hun ogen zwart te maken en ze wist wat er aan de hand was, dan was het mogelijk dat ik te maken had met een strijd om hun zielen tussen hemel en hel (of goed en kwaad).
En aangezien twee mensen gereïncarneerd zijn, bestaat de kans dat iedereen in de stad hetzelfde meemaakt, een soort nieuwe cyclus waarin hun zielen nog steeds op aarde zijn en dezelfde hel doormaken als voorheen vanwege dat eerdere "ritueel". Maar ik denk dat het allemaal net zo zal eindigen als in Lost...
We weten eindelijk dat Tabitha en Jade in die tunnels waren en de situatie werd steeds complexer met monsters die de kamer probeerden binnen te komen, maar ze vonden wat ze moesten vinden. Dat incident met de flessenboom was fenomenaal. De manier waarop ze het lieten zien, de bliksemeffecten, alles was gewoon huiveringwekkend, duister en oprecht verontrustend.
En die onverwachte dood kwam hard aan. Daar was ik totaal niet op voorbereid. De Man in het Geel die zijn pionnen verplaatst, hij heeft nu een soort strategie om hiermee om te gaan. De laatste akte komt volgend seizoen en eerlijk gezegd ben ik er enthousiast over, maar ik moet ook een heel jaar wachten, wat zwaar is.
Maar er is één ding dat ik wil zeggen. Het voelt niet echt als een seizoensfinale. Een goede seizoensfinale moet iets afsluiten en je laten verlangen naar wat er daarna komt. Deze voelde meer als een gewone aflevering die toevallig de laatste was. Ze hadden ons een sterkere cliffhanger kunnen geven, iets dat je zo hard raakt dat je niet kunt wachten op het volgende seizoen. Maar eerlijk gezegd is dat oké, de aflevering zelf was geweldig.
De finale gaf ons veel informatie over de Man in het Geel en de Jongen in het Wit. We weten dat ze zijn spelers in een of ander spel nu. Marielle overleden. Elgin Fatima is overleden. is nu een monster De talismannen zijn van een verre boom gegooid De serie is onnodig langgerekt, dat is een feit, en dat maakt dit seizoen erg moeilijk om naar te kijken terwijl we allemaal wachten op het einde. Maar je moet de serie wel echt kijken om er een mening over te kunnen hebben.
Eerlijk gezegd vond ik het einde vooral heel erg frustrerend; het voelde niet aan als een seizoen finale. Het was zo'n anticlimax, alsof er volgende week een vervolg op zou komen.
Wacht maar af of seizoen 5 een beetje goed is voordat je de serie een kans geeft, want seizoen 3 en 4 zijn tot nu toe waardeloos. Slecht script. Slechte personages. Slecht acteerwerk. Geen budget voor pruiken. Geen antwoorden. Overal vergeten verhaallijnen die nergens heen lijken te gaan. Wacht maar af. Seizoen 1 en 2 zijn aardig, maar daarna gaat het bergafwaarts. Seizoen 4 is het ergst. De personages zijn gewoon dom. Geen enkel mysterie wordt opgelost. Verspil je tijd liever aan een andere serie, wacht tot seizoen 5 is afgelopen en besluit dan of je de serie wilt kijken, want als je het nu kijkt, word je alleen maar boos. Zonde, want seizoen 1 en 2 waren wel leuk.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster