Een deken van verdriet


 Een deken van verdriet 

Mijn armen zijn leeg, mijn ogen vol tranen,
ik moet me een weg door dit diepe dal banen.
Twaalf jaar en acht maanden week jij niet van mijn zij,
en nu is die prachtige tijd plots voorbij.
Het verdriet om jouw verlies is bijna niet te dragen,
ik mis je aanwezigheid in al deze dagen.
Rust zacht, mijn kleine man, in mijn hart leef je voort,
totdat ik jouw getrippel in de hemel weer hoor.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster