Everwood - Review

 In de serie staat het gezin van de beroemde neurochirurg Dr. Andrew (Andy) Brown centraal. Na de dood van Andy's vrouw verhuizen hij en zijn twee kinderen, de 15-jarige Ephram en de 9-jarige Delia, van New York naar het kleine plaatsje Everwood in Colorado. Alle drie vinden ze het moeilijk zich aan te passen aan de plattelandsmentaliteit. Zo wil Dr. Brown een gratis praktijk opstarten, wat hem in conflict brengt met de plaatselijke dokter. Ephram was liever bij zijn grootouders in New York gebleven om daar zijn pianostudies te kunnen voortzetten, bovendien worstelt hij met zijn gevoelens over de dood van zijn moeder, wat zich uit in een voortdurende rebellie tegen zijn vader. Alleen Delia lijkt zich vrij snel thuis te voelen in Everwood.
_________________

Review:

Amerikaanse serie die zich afspeelt in Colorado, waar een top hersenchirurg uit New York naar het westen trekt na de dood van zijn vrouw. Onze held begint een praktijk waar hij gratis gezondheidszorg biedt aan de bevolking, iets wat de plaatselijke arts begrijpelijkerwijs irriteert. Het is een dom uitgangspunt, overgoten met steeds dikkere lagen stroop. Politiek correct tot in het extreme, elke boodschap wordt op een sombere manier overgebracht.
Ephram is een humeurige, mokkende, egocentrische en onvolwassen tiener. Dr. Brown is misschien een briljante chirurg, maar hij lijkt in vrijwel elk ander opzicht onintelligent. Hij is controlerend, kinderachtig en vatbaar voor driftbuien.
Dan is er nog de verhaallijn met Madison. Ephram is minderjarig, maar de relatie wordt door iedereen om hem heen getolereerd. Zijn vader grijpt niet in, niemand meldt het en uiteindelijk resulteert het in een kind. Dat is nogal duister materiaal voor wat een familieserie zou moeten zijn.
Na het kijken van Revenge besloot ik deze serie eens te proberen om het vroege werk van Emily Van Camp te bekijken. Zoals gewoonlijk schittert ze ook in deze serie, wat de enige reden is dat de serie een hogere score dan een 1 krijgt.
Het probleem zit hem in de mannen, te beginnen met de twee hoofddokters, die allebei worden neergezet als narcistische griezels met een godcomplex. En dan is er Ephram, de angstige, verwende en al even narcistische zoon van de dokter met het godcomplex. Wauw. Tegen het tweede seizoen verwachtte ik al dat hij met een pistool en een rugzak vol munitie op school zou verschijnen. En het werd er nooit beter op.
De personages zijn al erg genoeg, maar dan komt daar nog bij dat deze drie bij elk belangrijk moment de verkeerde keuze maken. Ik snap dat het een soapserie is, maar kom op zeg. In elke aflevering verontschuldigt Andy zich wel weer voor iets egoïstisch. En in seizoen vier introduceren ze nóg een griezelige man, gespeeld door Justin Baldoni. Over typecasting gesproken.
Als je een tienerdochter hebt, raad ik je aan deze serie samen met haar te kijken om haar te leren welke mannen ze absoluut moet vermijden. Anders kun je hem beter overslaan.
Een andere verhaallijn die voor mij ongeloofwaardig was, was de reactie van de gemeenschap op het feit dat Dr. Abbott iemand met hiv in dienst nam. Abbott verliest zijn praktijk hierdoor en ondanks het feit dat ongeveer 70% van de inwoners van de stad zijn patiënten zijn, veroorzaakt dit blijkbaar geen noemenswaardige problemen voor de gemeenschap. Het geheel voelt gekunsteld aan.
Ik heb veel problemen met deze serie. En toch vond ik het lange tijd moeilijk om te stoppen. Maar uiteindelijk had ik genoeg van Brown.
Vooral vanaf seizoen drie. Het lijkt alsof vader en zoon Brown vanaf dat moment met elkaar wedijveren wie de grootste eikel is. En de karakterontwikkeling, met name die van Ephram, gaat aan mij voorbij. Er zit geen logica in zijn reacties en de kameraadschap in zijn gedrag. Dat geldt ook voor zijn vader. Eén ding is zeker: ze zijn allebei egocentrisch.
Elk personage in dit verhaal is voortdurend irritant egocentrisch. Ik vond dat de serie een goede basisverhaallijn had, maar de afleveringen waren zwak uitgewerkt en de personages waren allemaal egocentrisch. Zwakke, egocentrische, zeurende, zielige mannen, hersenloze, egocentrische vrouwen.
Ik bleef kijken in de hoop dat de serie beter zou worden. Het enige "lichtpuntje" in de hele serie was de verhaallijn van Bright. Hij was de enige die niet zeurde en geen dramaqueen was.
De personages hadden potentie. De persoonlijkheden waren goed, maar de schrijvers hadden geen talent. Ze probeerden het ontroerend te maken, maar maakten het uiteindelijk zwak en zeurderig.