Ik kwam pas laat tot het besef misschien wel voor het eerst


 Ik kwam pas laat tot het besef misschien wel voor het eerst

hoe vermoeiend en onzeker het leven van honden moet zijn.
Ze leven volledig binnen de wereld van de mens....
een wereld die niet de hunne is...
en waarin ze, met eindeloze inspanning, onze genegenheid proberen te winnen,
onze bevelen proberen te begrijpen,
onze gedachten proberen te raden....
Wij verwachten van hen gehoorzaamheid, vertrouwen, liefde zonder voorbehoud ....
en zij geven dat alles,
zonder te weten waarom,
zonder te vragen wat ze ervoor terugkrijgen.....
Was ze gelukkig?
Ik denk het wel.
Ze had voldaan aan wat een hond het meest verlangt:
ze had haar hart kunnen schenken....
Aan mensen die niet bijzonder waren,
maar standvastig genoeg
om haar toewijding te dragen.
Ons stille, weinig bewogen leven
werd zachter door wat zij te geven had....
Er is geen grootsheid in zo’n bestaan, geen drama, geen betekenis buiten die eenvoud.
Maar in dat kleine, trouwe leven
ligt een waarheid die groter is dan de onze:
zij begreep wat het betekent om lief te hebben....
zonder verwachting....
zonder voorwaarde....
zonder eind.....

My Dog Tulip.
Over de ziel van een hond
(naar J.R. Ackerley)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster