Shahmaran (TV Series 2023–2024) Review

 Şahsu, een psychologiedocente uit Istanbul, gaat voor haar werk naar Adana en besluit haar grootvader te confronteren, die haar moeder jaren geleden in de steek liet. Daar raakt ze betrokken bij een gemeenschap die Şahmaran vereert , een mythisch wezen dat half vrouw, half slang is, en die wacht op de vervulling van een historische profetie. Haar leven neemt een wending wanneer ze een mysterieuze man genaamd Maran ontmoet.
______________

Review:

De legende van Shahmaran is een beroemd volksverhaal uit het westen van Kasjmir.
Shahmaran is een mythisch wezen, half vrouw, half slang, uit de Turkse en Koerdische folklore, dat niet geassocieerd wordt met vampieren. Ze wordt vaak gezien als een symbool van wijsheid, bescherming en vruchtbaarheid, maar vertegenwoordigt in sommige interpretaties ook verraad. Sommigen geloven dat ze een geluksbringer is om boze geesten af ​​te weren, aldus de BBC en Turkse musea.
In Turkije zou Shahmaran in de mediterrane stad Tarsus wonen, en een soortgelijke legende wordt verteld in het oosten van het land, met name in Mardin, een stad met een grote Koerdische en Arabische bevolking. In deze regio's wordt haar legende vaak opgeroepen en haar afbeelding is te vinden in borduurwerk, stoffen, tapijten en sieraden. Het verhaal en de afbeeldingen van Shahmaran worden in Turkije beschouwd als een nationaal erfgoed.
Ze hebben het goed gedaan. Er is niets aan de verbeelding overgelaten. Het zou belachelijk zijn als een naakte slang in een volledig geklede vrouw zou veranderen. De spanning en het genre werden goed behouden.
De serie begint met de aankomst van een jonge wetenschster, Sahsu (Serenay Sarikaya), in een provinciestad. Haar begeleider biedt de protagonist een assistentschap aan. Sahsu grijpt ook de gelegenheid aan om haar grootvader te bezoeken, die lang geleden haar grootmoeder in de steek liet en haar moeder traumatiseerde. Bij aankomst raakt de protagonist langzaam verstrikt in de lokale folklore. We komen er al snel achter dat er bovennatuurlijke wezens onder de hoofdpersonen zijn, maar de serie vermijdt bewust goedkope computereffecten, vooral in het eerste seizoen. De spanning wordt vakkundig opgebouwd zonder iets weg te geven (bijvoorbeeld de scène waarin ze door smalle steegjes ontsnapt aan een mysterieuze achtervolger). De serie zit vol subtiele gebaren en spanning, zoals Sahsu's gesprek met haar grootvader, Davut (Mustafa Ugurlu), of liever de monologen van de protagonist, aangezien de grootvader zelden spreekt maar briljant acteert met zijn gezichtsuitdrukkingen en gebaren. Liefhebbers van een theatrale sfeer zullen zeer tevreden zijn. Het tweede seizoen verschilt aanzienlijk van het eerste. Bovennatuurlijke wezens spelen er een veel belangrijkere rol in. Hoewel er nog steeds weinig computeranimaties worden gebruikt, is de sfeer onmiskenbaar sprookjesachtig, en de daaropvolgende afleveringen maken er ronduit een sprookje voor volwassenen van, met een aantal ronduit bloederige scènes.

Seizoen 2 kon de spanning en het tempo van seizoen 1 niet evenaren.
In het tweede seizoen verschuift de toon en domineert een sprookje (dat steeds brutaler wordt naarmate het vordert) met sociale en romantische subplotten. Ten derde is het een extreem sfeervolle en hoogdravende productie, vaak behoorlijk theatraal. Als je snelle actie, heksenduels in de lucht en ridders die tegen draken vechten verwacht, dan is dit niet de serie voor jou. Maar als je theatraliteit (in de positieve zin van het woord) kunt waarderen, dan ben je hier aan het juiste adres. De serie vervangt dure CGI op briljante wijze door acteerwerk. Speciale effecten zijn schaars, maar we zien vaak scènes waarin Lilith (Saadet Isil Aksoy) of Abra (Olimpia Ahenk) hun tegenstanders op magische wijze wurgen, ze afsluiten met een barrière en ze laten bevriezen. Soms worden deze fenomenen aangevuld met CGI, maar meestal spelen de personages de verstikkingsscène gewoon na. Nee, het ziet er niet kitscherig uit, maar zoals ik al zei, je moet dit kunnen waarderen.
De laatste aflevering, waar de eerste twee seizoenen naartoe werkten, voelde nogal gehaast aan. *SPOILERS HIER* Tot dan toe was het doel om Shahmaran weer tot leven te wekken, het evenwicht te herstellen en vrede te brengen. In de laatste aflevering lijkt het doel echter te veranderen naar het voortzetten van de cyclus - dat wil zeggen dat Shahmaran wordt uitgeschakeld door een machtige man, en de man die van haar hield, de rest van zijn leven naar haar verlangt. Maran wordt om de een of andere reden volledig mens, Abra maakt zichzelf en haar geliefde Cihan ondodelijk, Mesut, de rijke oude man, kondigt aan dat hij gaat sterven en Shahmaran ondodelijk moet maken voor een genezing (hij komt er uiteindelijk zonder kleerscheuren vanaf), Lilith (de ultieme schurk) besluit Shahmaran haar weer eens eeuwenlang stilletjes te laten opsluiten zonder enige tegenstand, en Shahsu stemt ermee in zichzelf op te offeren om... tja, gewoon de cyclus voort te zetten. Een stomme cyclus, eerlijk gezegd.
Seizoen 1 goed, seizoen 2 echt een stuk minder.
Moet er wel bij vermelden dat ik nu een paar series van Turkse makelaarij heb gezien en ze doen het echt goed, goeie acteurs en hele mooie verfilmingen.