Heroes (TV Series 2006–2010) Review

 De serie vertelt het verhaal van verschillende personen die op een dag door een vreemde zonsverduistering buitengewone gaven krijgen, zoals telepathie, het kunnen tijdreizen en kunnen vliegen. Deze personen komen er snel achter dat ze een rol spelen in het voorkomen van een catastrofe en het redden van de mensheid.
___________________

Review: 

De serie Heroes is een ongelooflijk gewaagde prestatie die destijds ontzagwekkend was. Met een sprankelend verhaal, geïnspireerd op de gedurfde aard van stripboeken, is deze serie een verfrissende mix die het realistische met het ongewone combineert. Nooit zo geforceerd dat het fictief aanvoelt, zoals Stranger Things dat wel deed, is het verhaal hier gegrond en zou ik me deze synopsis plausibel in onze eigen toekomst kunnen voorstellen. Bovendien is deze productie creatief en gedurfd. Er zijn zoveel verschillende unieke locaties dat ze een hele speelfilm zouden kunnen vullen en de visuele effecten - hoewel primitief en bijna meme-waardig - zijn nog steeds explosief en een meesterwerk van een eerbetoon aan de strip. In de finale vond ik de visualisatie van het oog tijdens de voorspellende gave erg slim. Eerst werd de pupil van het personage wazig grijs, maar in deze aflevering zagen we direct wat ze dachten, geprojecteerd op het hele oog, net als in een animatie. Bovendien was de bovennatuurlijke wereldopbouw van de serie altijd een genot. Het zien van de volgende grote macht hield me altijd op het puntje van mijn stoel. Ik vond echter dat dit deel zijn potentieel al lang had verspild en dat de finale tegenviel in vergelijking met de voorgaande delen.

Wat me het meest imponeerde, was de enorme uitbreiding van de cast, terwijl de motieven van de personages en de overkoepelende verhaallijnen consistent en overtuigend bleven. Vooral wanneer de capriolen van de verschillende groepen elkaar kruisten. We hebben het geluk dat we deze verhalen kunnen volgen zoals ze door de regisseurs worden verteld, maar we krijgen niet te zien hoe een personage zou reageren op een ontmoeting met een ander, wat een compleet andere aanpak vereist. De wereld is zo geloofwaardig dat de personages veel meer zijn dan geschreven of voorspelbare archetypen, en ik vond het leuk om te analyseren hoe elk personage in elkaar zat. Je raakt al snel gehecht aan de personages. Mohinder was lange tijd mijn favoriet, totdat Noah Bennett die titel overnam. Ik bewonder vooral hoe actief ze zijn rol hebben ontwikkeld en dat er een motief achter zijn acties zat. De dialogen zijn zo gedetailleerd; elk personage blijft consistent, waardoor je meteen zou merken als er iets zou veranderen. De personages schreeuwen zelden tegen elkaar (behalve Mendez in een van de eerdere afleveringen, wat ik niet leuk vond) en ze waren nooit intimiderend. Ik kan Hiro en zijn speelse twinkeling gedurende de hele serie niet vergeten, maar ik vind het ook geweldig hoe ze hem in de loop van het seizoen hebben gehard, en dat voelde heel oprecht aan.
De cast is een grote troef. Claire (Hayden Panettiere), Hiro (Masi Oka), Peter (Milo Ventimiglia), Nathan (Adrian Pasdar), Noah Bennet (Jack Coleman), Sylar (Zachary Quinto) en Mohinder (Sendhil Ramamurthy) zorgen er allemaal voor dat de serie groter en emotioneler aanvoelt dan een standaard superheldenverhaal. Seizoen één balanceert verwondering, angst, complotten, familiedrama en stripboekachtige beelden erg goed.
Ondanks alle inspanningen vind ik het moeilijk om echt enthousiast te zijn over deze serie. 40 minuten per aflevering is haalbaar met deze dure cast, maar het verhaal over 23 afleveringen uitspreiden was echt te veel. Het verhaal raakte halverwege de serie volledig in herhaling en voelde overvol en langdradig aan. Het verhaal herhaalde zich zo vaak vlak voor de climax dat de spanning niet meer zo groot was. Je had hetzelfde verhaal met een veel eenvoudiger plot kunnen vertellen, met behoud van de intrige en de potentie voor verdere ontwikkeling. Toch vind ik dat het midden van de serie een verkeerde inschatting was. Er was veel heen en weer gepraat tussen Niki, DL, Micah en Linderman, wat erg vervelend was om doorheen te komen. De plotselinge veranderingen in het leven van Claire en Matt waren abrupt en onvolwassen, en achteraf gezien vind ik het jammer dat ze de scheiding van Bennet en zijn dochter zo benadrukten, terwijl ze zo snel weer bij elkaar zouden komen.
Een erg goede serie. Er waren echter wel een paar dingen die ze beter hadden kunnen doen. Het bloed van Clair Bennett kan immers mensen genezen, en nadat Sylar haar krachten had overgenomen, had zijn bloed ook mensen kunnen genezen. Waarom gebruikten ze Clairs bloed niet om Nathan weer tot leven te wekken toen ze hem vonden? Ze hadden immers al laten zien dat het mogelijk was toen hij de eerste keer werd neergeschoten en stierf. Ze gebruikten haar bloed ook om andere mensen die stervende of al dood waren te genezen, en dat bracht hen weer tot leven. Waarom hebben ze dat niet gedaan toen bepaalde personages in nood verkeerden en op sterven lagen? Afgezien van die paar kleine foutjes, vond ik de serie geweldig.
Tim Kring en de schrijvers hebben fantastisch werk geleverd aan deze serie en dat was duidelijk te merken aan hun passie. Als de serie gestroomlijnder en korter was geweest, zou ik er meer door geboeid en betrokken zijn geweest.